تفاوت فقه شیعه با مذهب اهل سنت در چیست؟
تفاوت فقه شیعه با مذهب اهل سنت در چیست؟
پرسش
پاسخ
فرقه های عمده ای کلامی اهل سنت مانند اشعری، ماتریدی، وهابیت و اهل حدیث. و نیز فرقه زیدیه نیز از نظر فقهی سنی مذهب به شمار می آیند. در زیر به تفاوتهای فقه شیعه و اهل تسنن اشاره میگردد:
1. اهل سنت از نظر فقهی دارای چهار مذهب می باشد:
الف. مذهب حنفي: كه منسوب به ابو حنيفه است وي در سال 80 هجري به دنيا آمده و در سال 150 هجري قمري درگذشته است.
ب. مالكي: منسوب به مالك بن انس وي در عهد خلافت وليد بن عبد الملك به دنيا آمد و در روزگار هارون الرشيد در مدينه از دنيا رفت.
ج. شافعي: منسوب به محمد بن ادريس شافعي که در سال 150 ه ، در غزه به دنيا آمد و در سال 204 ه ، در مصر از دنيا رفت.
د. حنبلي يا حنابله: منسوب به احمد بن حنبل است. وي در سال 165 هجري به دنيا آمد و در سال 241 هجري در گذشته است.[1]
اما فرقه وهابیت از هیچکدام اینها پیروی نمی کنند بلکه آنان مانند مسائل کلامی در فقه نیز از سلف صالح پیروی می کنند و این مذاهب چهار گانه را بدعت در دین می شمارند.
پس اهل سنت در مسائل فقهی از این مذاهب پیروی میکنند و هر چه آنان گفته باشند و فتوی داده باشند آن را بر خود شان حجت می دانند.
اما شیعه در فقه از اهل بیت رسول خدا(ص) پیروی میکنند و گفته های آنان را بر خود شان حجت میدانند. پس این یک فرق و تفاوت فقه شیعه با فقه اهل سنت است.
2. فرق و تفاوت دیگری که فقه شیعه با فقه اهل سنت دارد در اجتهاد و استنباط احکام می باشد. در حوزه احكام فقهي اجتهاد از نظر علماي علم اصول بر دو نوع است. «اجتهاد مطلق» و «اجتهاد در مذهب خاص». مثلا هرگاه فردي در چارچوب مسلك فقهي ابوحنيفه اجتهاد كند و نظر او را در مسئله اي به دست آورد، اين عمل را اجتهاد در مذهب مي نامند. ولي هر گاه مجتهد به مسلك فرد معيني در فقه مقيد نبوده و سعي خود را معطوف به فهم حكم خدا از ادله شرعي (خواه با مسلكي موافق باشد يا مخالف) به آن اجتهاد مطلق ميگويند.
باب اجتهاد مطلق از سال 665 هجري به روي علماي اهل سنت بسته شد و اجتهاد در چارچوب مذاهب فقهي معين (حنفي، شافعي، مالكي، و حنبلي) محصور ماند. اما اجتهاد فقهاي شيعه بر مبناي كتاب و سنت و اجماع و عقل به جز از ادله شرعي، قيد و بندي ديگري ندارد و لذا علماي اين مذهب در پرتو اين اجتهاد زنده و مستمر، فقه جامع و سازگار با نيازهاي گوناگون و متحول بشري پديد آورده و گنجينه علمي عظيمي را فراهم ساخته اند.[2]
بنابراين اهل سنت در احكام فقهي فقط در حوزه مذهب شان اجتهاد مي كنند و نظر رئيس مذهب شان را به دست مي آورند اما شيعه هيچ قيدي را در اجتهاد احكام فقهي نمي پذيرد بلکه حکم خدا را از ادله آن به دست می آورند.
3. منابع و دلایل استنباط احکام مورد دیگری از تفاوت بین فقه شیعه و سایر مذاهب اهل تسنن را تشکیل میدهد. در فقه شیعه قرآن و سنت(قول، فعل و تقریر پیامبر(ص) و اهل بیت علیهم السلام)، عقل، و اجماع از منابع احکام فقهی به شمار می آیند اما در فقه اهل سنت قرآن، سنت(قول و فعل رسول خدا(ص))، اجماع، قیاس، استحسان، قول و فعل صحابه و تابعین، مصالح مرسله و سد ذرایع منابع احکام فقهی هستند و عقل در فقه اهل سنت اعتباری ندارد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ آنگاه هدايت شدم، سيد محمد تيجاني.
2ـ النص و الاجتهاد، سيد شرف الدين.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 22 تیر 01
- بازدید
- ۴۹۹
تفاوت فقه شیعه با مذهب اهل سنت در چیست؟
- نشان کردن
پرسش
تفاوت فقه شیعه با مذهب اهل سنت در چیست؟
پاسخ
فرقه های عمده ای کلامی اهل سنت مانند اشعری، ماتریدی، وهابیت و اهل حدیث. و نیز فرقه زیدیه نیز از نظر فقهی سنی مذهب به شمار می آیند. در زیر به تفاوتهای فقه شیعه و اهل تسنن اشاره میگردد:
1. اهل سنت از نظر فقهی دارای چهار مذهب می باشد:
الف. مذهب حنفي: كه منسوب به ابو حنيفه است وي در سال 80 هجري به دنيا آمده و در سال 150 هجري قمري درگذشته است.
ب. مالكي: منسوب به مالك بن انس وي در عهد خلافت وليد بن عبد الملك به دنيا آمد و در روزگار هارون الرشيد در مدينه از دنيا رفت.
ج. شافعي: منسوب به محمد بن ادريس شافعي که در سال 150 ه ، در غزه به دنيا آمد و در سال 204 ه ، در مصر از دنيا رفت.
د. حنبلي يا حنابله: منسوب به احمد بن حنبل است. وي در سال 165 هجري به دنيا آمد و در سال 241 هجري در گذشته است.[1]
اما فرقه وهابیت از هیچکدام اینها پیروی نمی کنند بلکه آنان مانند مسائل کلامی در فقه نیز از سلف صالح پیروی می کنند و این مذاهب چهار گانه را بدعت در دین می شمارند.
پس اهل سنت در مسائل فقهی از این مذاهب پیروی میکنند و هر چه آنان گفته باشند و فتوی داده باشند آن را بر خود شان حجت می دانند.
اما شیعه در فقه از اهل بیت رسول خدا(ص) پیروی میکنند و گفته های آنان را بر خود شان حجت میدانند. پس این یک فرق و تفاوت فقه شیعه با فقه اهل سنت است.
2. فرق و تفاوت دیگری که فقه شیعه با فقه اهل سنت دارد در اجتهاد و استنباط احکام می باشد. در حوزه احكام فقهي اجتهاد از نظر علماي علم اصول بر دو نوع است. «اجتهاد مطلق» و «اجتهاد در مذهب خاص». مثلا هرگاه فردي در چارچوب مسلك فقهي ابوحنيفه اجتهاد كند و نظر او را در مسئله اي به دست آورد، اين عمل را اجتهاد در مذهب مي نامند. ولي هر گاه مجتهد به مسلك فرد معيني در فقه مقيد نبوده و سعي خود را معطوف به فهم حكم خدا از ادله شرعي (خواه با مسلكي موافق باشد يا مخالف) به آن اجتهاد مطلق ميگويند.
باب اجتهاد مطلق از سال 665 هجري به روي علماي اهل سنت بسته شد و اجتهاد در چارچوب مذاهب فقهي معين (حنفي، شافعي، مالكي، و حنبلي) محصور ماند. اما اجتهاد فقهاي شيعه بر مبناي كتاب و سنت و اجماع و عقل به جز از ادله شرعي، قيد و بندي ديگري ندارد و لذا علماي اين مذهب در پرتو اين اجتهاد زنده و مستمر، فقه جامع و سازگار با نيازهاي گوناگون و متحول بشري پديد آورده و گنجينه علمي عظيمي را فراهم ساخته اند.[2]
بنابراين اهل سنت در احكام فقهي فقط در حوزه مذهب شان اجتهاد مي كنند و نظر رئيس مذهب شان را به دست مي آورند اما شيعه هيچ قيدي را در اجتهاد احكام فقهي نمي پذيرد بلکه حکم خدا را از ادله آن به دست می آورند.
3. منابع و دلایل استنباط احکام مورد دیگری از تفاوت بین فقه شیعه و سایر مذاهب اهل تسنن را تشکیل میدهد. در فقه شیعه قرآن و سنت(قول، فعل و تقریر پیامبر(ص) و اهل بیت علیهم السلام)، عقل، و اجماع از منابع احکام فقهی به شمار می آیند اما در فقه اهل سنت قرآن، سنت(قول و فعل رسول خدا(ص))، اجماع، قیاس، استحسان، قول و فعل صحابه و تابعین، مصالح مرسله و سد ذرایع منابع احکام فقهی هستند و عقل در فقه اهل سنت اعتباری ندارد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ آنگاه هدايت شدم، سيد محمد تيجاني.
2ـ النص و الاجتهاد، سيد شرف الدين.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 22 تیر 01
- بازدید
- ۴۹۹
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.