در يک سايت اينترنتي آمده: سرنوشت حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ در سوره 3

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

در يک سايت اينترنتي آمده: سرنوشت حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ در سوره 3 آيه 55 ـ 59 با سوره نساء آيات 157 و 158 تناقض دارد چگونه به اين شبهه جواب داده مي شود؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

بر اساس تحقيق از بيست و سه مورد که در قرآن کريم راجع به حضرت عيسي روح الله ـ عليه السلام ـ مطالبي بيان شده، فقط در دو مورد يکي در آيه صد و پنجاه و هفت سوره مبارکه نساء و ديگر در آيه پنجاه و پنج سوره مبارکه آل عمران، از سرنوشت آن حضرت سخن گفته شده است که هيچ گونه تناقض در آن وجود ندارد.

براي رفع ابهام و توضيح بيشتر، ابتداء ترجمه هر دو آيه را ذکر نموده و بعد به مقايسه بين آن دو مي پردازيم:

1. خداوند متعال در آيه 55 سوره مبارکه آل عمران مي فرمايد: «ياد کن» هنگامي را که خدا گفت: اي عيسي من تو را بر گرفته و به سوي خويش بالا مي برم. و تو را از «آلايش» کساني که کفر ورزيده اند پاک مي گردانم، و تا روز رستاخيز، کساني را که از تو پيروي کرده اند، فوق کساني که کافر شده اند قرار خواهم داد آن گاه فرجام شما به سوي من است، پس در آن چه بر سر آن اختلاف مي کرديد ميان شما داوري خواهم کرد».[1]

2. و در آيه 157 سوره مبارکه نساء مي فرمايد: «و گفته ايشان، که ما مسيح، عيسي بن مريم، پيامبر خدا را کشتيم و حال آن که او را نکشتند و مصلوبش نکردند، لکن امر بر آنان مشتبه شد و کساني که درباره او اختلاف کردند، قطعا در مورد آن دچار شک شده اند و هيچ علمي بدان ندارند، جز آنکه از گمان پيروي مي کنند، و يقينا او را نکشتند».[2]

همان گونه که ملاحظه مي شود آيه 55 سوره آل عمران ادامه آيات مربوط به زندگي حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ است، و معروف در ميان مفسّران اسلامي، به استناد آيه 157 سوره نساء اين است که هرگز کشته نشد و از توطئه اي که يهود با همکاري بعضي از مسيحيان خيانتکار براي او چيده بودند رهائي يافت، و خداوند او را به آسمان برد. هر چند مسيحيان طبق انجيل هاي موجود مي گويند مسيح کشته شد و دفن گرديد و سپس از ميان مردگان برخاست و مدّت کوتاهي در زمين بود و بعد به آسمان صعود کرد.[3]

آيه 55 سوره آل عمران ناظر به همين معني است، مي فرمايد: به ياد آريد «هنگامي را که خدا به عيسي فرمود: من تو را بر مي گيرم و به سوي خود بالا مي برم. بعضي تصور کرده اند که واژه «متوفيّکم در آيه از ماده «وفات» به معناي «مرگ» است، به همين دليل چنين مي پندارند که با عقيده معروف ميان مسلمانان درباره عدم مرگ حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ و زنده بودن او منافات دارد.

در حالي که چنين نيست، زيرا ماده «فوت»، به معناي از دست رفتن است ولي «توفي» بر وزن «ترقّي» از ماده «وفي» به معناي تکميل کردن چيزي است و اينکه عمل به عهد و پيمان را وفا مي گويند به خاطر تکميل کردن و به انجام رسانيدن آن است، و نيز به همين دليل اگر کسي طلب خود را به طور کامل از ديگري بگيرد، عرب مي گويد: «توفي دينه» يعني طلب خود را به طور کامل گرفت.

در آيات قرآن نيز توفي به معناي گرفتن به طور مکرّر به کار رفته است مانند: «وَهُوَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُم بِاللَّيْلِ وَيَعْلَمُ مَا جَرَحْتُم بِالنَّهَارِ ثُمَّ يَبْعَثُكُمْ فِيهِ لِيُقْضَى أَجَلٌ مُّسَمًّى ثُمَّ إِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ ثُمَّ يُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ[4]»؛  او کسي است که روح شما را در شب مي گيرد و از آن چه در روز انجام مي دهيد آگاه است. آن گاه بامدادان شما را زنده مى‏سازد تا آن هنگام كه مدت معين عمرتان به پايان رسد. سپس بازگشتتان به نزد اوست و شما را از آنچه كرده‏ايد آگاه مى‏كند. در اين آيه مسأله خواب به عنوان توفي روح ذکر شده، همين معني در آيه 42 سوره زمر و آيات ديگري از قرآن بيان شده و آمده است. درست است که واژه توفي گاهي به معناي مرگ آمده و متوفي به معني مرده است، ولي حتي در اين گونه موارد نيز حقيقتاً به معناي مرگ نيست، بلکه به معني تحويل گرفتن روح مي باشد و اصولا درمعناي توفي مرگ نيفتاده، و ماده فوت از ماده وفي به کلي جدا است.[5]

با توجه به آنچه گفته شد معناي آيه 55 آل عمران روشن مي شود که خداوند متعال مي فرمايد: « اي عيسي تو را مي گيريم و به سوي خود مي بريم البته اگر توفي تنها به معناي گرفتن روح باشد، لازمه آن مرگ است.[6]

بنابراين نه تنها ميان اين دو آيه تناقض نيست بلکه هر دو آيه همسو يک مطلب را مورد اشاره قرار داده و تأئيد مي کند که حضرت عيسي روح الله بر خلاف پندار مسيحيان کشته نشده و از توطئه يهود نجات يافته بلکه خداوند او را به آسمان برد.

آيه مبارکه سوره نساء کشته شدن آن حضرت را نفي نموده و آيه 55 سوره آل عمران عروج او را به سوي خداوند و به آسمان بردن او را مورد اشاره قرار داده که من تو را بر مي گيرم، زنده از زمين به آسمان بلند مي سازم.[7]

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ ترجمه تفسير الميزان، ج3.

2ـ تفسير نمونه، ج2.

 


[1]. آل عمران / 55.

[2]. نساء / 157.

[3]. انجيل مرقس، باب 16، انجيل متي، باب 28. انجيل لوقا، باب 24، يوحنا، باب 31.

[4]. انعام / 60.

[5]. مکارم شيرازي، ناصر، تفسير نمونه، تهران، دارالکتب الاسلاميه، 1374ش، ج2، ص569.

[6]. همان.

[7]. ترجمه مجمع البيان في تفسير القرآن، تهران، انتشارات فراهاني، 1360ش، ج4، ص92.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
22 تیر 01
بازدید
۷۷
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.