آیا مراد از این آیه«لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

آیا مراد از این آیه«لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ * وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ اْلإِسْلامِ دينًا فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَ هُوَ فِي اْلآخِرَةِ مِنَ الْخاسِرينَ»؛ ما در ميان هيچ يک از آنان فرقي نمي گذاريم؛ و در برابرِ (فرمان) او تسليم هستيم و هر کس جز اسلام (و تسليم در برابر فرمان حق،) آييني براي خود انتخاب كند از او پذيرفته نخواهد شد و او در آخرت از زيانكاران است»، دلیل بر این نمی شود که ما می توانیم از هر پیامبری که بخواهیم پیروی کنیم؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

در قرآن آيات متعددي در باره ايمان به تمام پيامبران آمده است و آن را از شرايط اسلام شمرده است. خداوند مي فرمايد: «قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْنا وَ ما أُنْزِلَ إِلى‏ إِبْراهيمَ وَ إِسْماعيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ ما أُوتِيَ مُوسى‏ وَ عيسى‏ وَ ما أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ[1] »؛ «بگوييد: ما به خدا و آياتى كه بر ما نازل شده و نيز آنچه بر ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و سبطها نازل آمده و نيز آنچه به موسى و عيسى فرستاده شده و آنچه بر پيامبران ديگر از جانب پروردگارشان آمده است، ايمان آورده‏ايم. ميان هيچ يك از پيامبران فرقى نمى‏نهيم و همه در برابر خدا تسليم هستيم». و نيز مي فرمايد: «قُلْ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ عَلَيْنا وَ ما أُنْزِلَ عَلى‏ إِبْراهيمَ وَ إِسْماعيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ ما أُوتِيَ مُوسى‏ وَ عيسى‏ وَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ »؛ بگو: به خدا و آنچه بر ما و بر ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و فرزندان او و نيز آنچه بر موسى و عيسى و پيامبران ديگر از جانب پروردگارشان نازل شده است، ايمان آورديم. ميان هيچ يك از ايشان فرقى نمى‏نهيم و همه تسليم اراده او هستيم.

دراین آیات ایمان به تمام پیامبران و کتابها و شرایع آنان از شرایط ایمان به اسلام و شریعت محمدی دانسته شده است و با عدم پذیرش حتی یکی از آنها اسلام کسی پذیرفته نمی باشد. و مراد از این شرط اینست که یک مسلمان باید به همه­ی پیامبرانی که از طرف خداوند برای هدایت بشر آمده اند ایمان داشته باشد و معنای آن این نیست که امروز با وجود دین اسلام به ادیان رایج مثل یهودیت و مسیحیت در کنار اسلام و یا به صورت مستقل ایمان داشته باشیم بلکه ایمان به این ادیان و پیامبران به این صورت است که این ادیان از طرف خداوند نازل شده و بعد از اسلام منسوخ گردیده اند و با آمدن دین اسلام با نبوت پیامبر اسلام(ص) از کارایی افتاده اند. زیرا حکمت خداوند بر این تعلق گرفته که دین خداوند در هر زمانی فقط یک دین می باشد.

آيات متعددي در قرآن كريم داريم كه دلالت دارند بر اينكه دين تمام پيامبران الهي، دين اسلام بوده است: مثلا آيه ای که می فرمايد: غير از دين اسلام در نزد خداوند دين ديگري وجود ندارد و به صورت اطلاق آمده است كه هر كسي غير از دين اسلام دين ديگري انتخاب كند هرگز از او پذيرفتني نخواهد بود.[2] پس بايد دين تمام انبياء الهي اسلام باشد تا مورد پذيرش خداوند قرار گيرد.

علامه مي گويد: دين در پيش خدا يك دين است و هيچ اختلافي در آن وجود ندارد و آن دين اسلام است كه عبارت از تسليم در برابر حق است. يا به عبارت ديگر اسلام عبارت از تسليم از براي بياني است كه از طرف خداوند در مقام ربوبيت در معارف و احكام صادر شده است. ولو از نظر كمي و كيفي در شرايع انبيائش اختلاف وجود دارد لكن در عين حال يك چيز بيش نيست. و بين شرايع پيامبران اختلاف با تضاد و تنافي وجود ندارد.[3] پس اسلام همان دين حنيف است كه بنايش بر توحيد نهاده شده است و دين همه انبياء دين توحيدي بوده است. و لذا ايمان به همه اديان الهی به اين معناست که يک مسلمان بايد معتقد باشد که همه آنها از طرف خداوند آمده اند و اين از ارکان ايمان به دين اسلام به شمار می آيد و معنای ايمان به دين اسلام با حفظ اين امور عمل به شريعتی است که پيامبر اسلام آورده است، افزون بر اين اگر مراد از اين آيات جواز ايمان به هر يکي از اديان گذشته به معنای عمل به شريعت و دستورات آنها باشد در شرايط فعلی از اديان گذشته چيزِی باقی نمانده و يا مورد تحريف و دستبرد قرار گرفته و برای پيروِي صلاحيت ندارند بلکه در زمان مختص به خود شان از طرف خداوند رسمی و قابل پيروی بوده و در اين مقاطع زمانی پيروی آز آنها واجب بوده است   پس از اين مطالب روشن شد که بين آياتی که ايمان به تمام پيامبران را لازم می داند و بين آياتی که می گويند دين پذيرفته در نزد خداوند فقط دين اسلام می باشد تنافی و تضاد وجود ندارد.

 


[1] . بقره/ 136.

[2] . سورة آل عمران، آية 19 و آية 85.

[3] . طباطبائي، سيد محمد حسين، الميزان، 3/120 و 121، قم، موسسة نشر اسلامي، بي تا.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
22 تیر 01
بازدید
۷۴
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.