گویا محمد (ص) یک بار هم انجیل را نخوانده که در آیه 111 سوره توبه جهاد و کشتن را به انجیل نسبت می دهد؛ زیرا در انجیل حتی یک مورد از کشتن و جهاد سخن گفته نشده است؟
گویا محمد (ص) یک بار هم انجیل را نخوانده که در آیه 111 سوره توبه جهاد و کشتن را به انجیل نسبت می دهد؛ زیرا در انجیل حتی یک مورد از کشتن و جهاد سخن گفته نشده است؟
پرسش
پاسخ
قبل از پاسخ به سؤال لازم به ذکر است که، آيات جهاد و مقاتله با دشمنان فقط در راستاي دفاع از حق مي باشد. در قرآن هرگز دستور داده نشده که همديگر را بکشيد، اين مطلب در جاي خود ثابت شده که اسلام دين خشونت نيست و امروز عملاً ثابت شده که اين مسيحيان است که جهان را به خاک و خون کشيده است.
به منظور روشن شدن پاسخ ابتدا لازم است تاريخچه انجيل را مرور نموده و آن گاه به پاسخ خواهيم پرداخت.
مسيحيان عقيده ندارند که عيسي کتابي به نام انجيل آورده است آنان معتقدند که بعد از عروج عيسي ـ عليه السلام ـ پيروان وي اقوال، اعمال و حوادثي را که براي آن حضرت اتفاق افتاده بود به صورت روايت هاي شفاهي نقل مي کردند و يک سنت شفاهي در بين آنها رايج بود.
تنها در نيمه دوم قرن اوّل ميلادي بود که فکر کتابت اين سنت شفاهي در ميان پيروان مسيحيت، قوت گرفت و عده اي به نوشتن اقوال و اعمال عيسي که در آن زمان رايج بود و از سوي حواريون و شاگردان آن ها نقل مي شد، پرداختند و اين نوشته ها را انجيل ناميدند.[1]
هنگامي که نهضت کتابت سنت شفاهي مسيحيت آغاز شد هر کسي به تشخيص خود و سبک خاصي که داشت به تدوين اعمال و اقوال و حوادث مربوط به حضرت عيسي پرداخت و بدين ترتيب نوشته هاي متعددي به نام انجيل به وجود آمد. تعدد متون فوق باعث شد تا کليسا معين کند که کدام يک از نوشته هاي مسيحي را معتبر و معيار مي داند و البته اين کار آساني نبود زيرا همه، نوشته هاي خود را اصيل و معتبر دانستند، افزون بر انجيل هاي چهارگانه،کتاب اعمال رسولان و کتاب مکاشفه که امروزه عهد جديد را تشکيل مي دهند، متن هاي ديگري بنام انجيل نوما، انجيل حقيقت، انجيل دوم متي، اعمال پطرس، اعمال يوحنّا و همچنين انجیل برنابا، انجيل ناصريان، انجيل عبرانيان، انجيل مصريان و... نيز تداول عام داشتند.[2]
در قرن هاي نخستين ميلادي، فهرست کتاب هاي عهد جديد، با زمان تغيير مي کرد و کم و زياد مي شد، شک و ترديد در اين موضوع تا مجمع روحاني «هيپون» در سال 393 ميلادي، و مجمع روحاني «کارثاژ» در سال 397 ميلادي طول کشيد و در مجمع اخير بود که خوف نهايي به عمل آمد و بيش از صد انجيل از بين برده شد و تنها چهار انجيل نگهداري شد، تا در ليست نوشته هاي عهد جديد که «کانن» ناميده مي شود وارد شوند بدين ترتيب در اوائل قرن پنجم ميلادي تنها چهار انجيل ياد شده در زير توانستند به عنوان انجيل هاي رسمي جايگاه ثابتي را در عهد جديد پيدا کنند.
1. انجيل مرقس، اين انجيل در حوالي سال 65 ـ 70 ميلادي توسط شخصي به نام «مرقس» تأليف شده است.
2. انجيل متّي، اين انجيل توسط شخصي به نام «متي» نوشته شده است.
3. انجيل لوقا، اين انجيل در سال هاي 80 ـ 90 ميلادي توسط شخصي به نام «لوقا» در انطاکيه خطاب به مشرکين تأليف شده است.
4. انجيل يوحنّا، اين انجيل در بين سال هاي 95 ـ 100 ميلادي توسط شخصي به نام «يوحنّا» در آسياي صغير تأليف شده است.[3]
قرآن کريم که نخستين منبع معارف اسلامي است، عيسي ـ عليه السلام ـ را يکي از پيامبران الهي مي شمارد انجيل به عنوان کتاب آسماني بر آن حضرت نازل شده است کلمه انجيل دوازده بار در قرآن تکرار شده است ولي هيچ گاه به صورت جمع «اناجيل» وارد نشده است و اين يکي از ادله اي است که نشان مي دهد انجيل مورد نظر قرآن غير از انجيل هايي است که مسيحيان آن ها را از جمله کتاب هاي مقدس خود مي دانند.[4]
نظر دانشمندان اسلامي در مورد انجيل هاي موجود اين است که انجيل اصلي به کلي به فراموشي سپرده شده و به جاي آن کتاب هاي ديگري توسط کليسا نوشته شده است با وجود اين در استناد اين انجيل ها به حواري ها و شاگردان آن ها شک و ترديد وجود دارد زيرا اين اناجيل در اواخر قرن چهارم و اوائل قرن پنجم رسميت يافته اند و آثار خطي باقي مانده از آنها مربوط به قرن سوم ميلادي است و قبل از اين دوره اثري از آن انجيل ها به دست ما نرسيده است.[5]
با توجه به اينکه انجيلي را که قرآن از آن ياد ميکند يک انجيلي است که از طرف خدا بر حضرت عيسي نازل شده و آنچه که امروز در دست مسيحيان است و نزد آنان به عنوان انجيل رسميت دارد چهار انجيل است که بعد از حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ به دست افرادي نوشته شده که منسوب به آنان است. بنابراين در پاسخ بايد گفت: اولا: آيه مورد استناد در پرسش، سخن و کلام خداوند متعال است نه سخن پيغمبر اسلام، پس اين ايراد که پيغمبر اسلام يک بار هم انجيل را نخوانده تا از محتواي آن اطلاع پيدا ميکرد و آنچه را که در انجيل نيامده است در آيه 111 سوره توبه به انجيل نسبت نمي داد، ناشي از عدم اطلاع و آگاهي کافي از قرآن و انجيل میباشد.
ثانيا: اگر آيه 111 سوره توبه سخن پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ بود، پيغمبر سخن از انجيلي مي گويد که بر حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ نازل شده و حکم جهاد و قتال وعده بهشت در آن بوده است، نه از انجيل هايي که به دست افراد مشکوک الحال نوشته شده است.
ثالثا: وقتي تورات و انجيل و قرآن هر سه از سوي خداوند نازل شده است بدون ترديد او آگاهي کامل از محتواي تورات و انجيل دارد همان طور که اطلاع کامل از محتواي قرآن دارد بنابراين همو است که در آيه 111 سوره توبه مي فرمايند: خداوند از مؤمنان جان ها و اموالشان را خريداري مي کند که در برابرش بهشت براي آنان باشد به اين گونه که در راه خدا پيکار مي کنند، مي کشند و کشته مي شوند، اين وعده حقي است بر خداوند که در سه کتاب آسماني تورات و انجيل و قرآن آمده است.
روي اين حساب مسئله جهاد و کشتن و کشته شدن و پاداش بهشت را همان خدايي به انجيل مستند مي کند که آن را نازل کرده است بنابراين سخن خدا در قرآن از انجيلي است که خود آن را نازل کرده است نه انجيل هاي دست نوشته انسان هاي مجهول الهويه و مجهول الحال.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1ـ آيين رحمت، آيت الله مکارم شيرازي.
2ـ چرا مسيحي نيستيم؟، برتراند راسل، ترجمه طاهري.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 22 تیر 01
- بازدید
- ۱۵۵
گویا محمد (ص) یک بار هم انجیل را نخوانده که در آیه 111 سوره توبه جهاد و کشتن را به انجیل نسبت می دهد؛ زیرا در انجیل حتی یک مورد از کشتن و جهاد سخن گفته نشده است؟
- نشان کردن
پرسش
گویا محمد (ص) یک بار هم انجیل را نخوانده که در آیه 111 سوره توبه جهاد و کشتن را به انجیل نسبت می دهد؛ زیرا در انجیل حتی یک مورد از کشتن و جهاد سخن گفته نشده است؟
پاسخ
قبل از پاسخ به سؤال لازم به ذکر است که، آيات جهاد و مقاتله با دشمنان فقط در راستاي دفاع از حق مي باشد. در قرآن هرگز دستور داده نشده که همديگر را بکشيد، اين مطلب در جاي خود ثابت شده که اسلام دين خشونت نيست و امروز عملاً ثابت شده که اين مسيحيان است که جهان را به خاک و خون کشيده است.
به منظور روشن شدن پاسخ ابتدا لازم است تاريخچه انجيل را مرور نموده و آن گاه به پاسخ خواهيم پرداخت.
مسيحيان عقيده ندارند که عيسي کتابي به نام انجيل آورده است آنان معتقدند که بعد از عروج عيسي ـ عليه السلام ـ پيروان وي اقوال، اعمال و حوادثي را که براي آن حضرت اتفاق افتاده بود به صورت روايت هاي شفاهي نقل مي کردند و يک سنت شفاهي در بين آنها رايج بود.
تنها در نيمه دوم قرن اوّل ميلادي بود که فکر کتابت اين سنت شفاهي در ميان پيروان مسيحيت، قوت گرفت و عده اي به نوشتن اقوال و اعمال عيسي که در آن زمان رايج بود و از سوي حواريون و شاگردان آن ها نقل مي شد، پرداختند و اين نوشته ها را انجيل ناميدند.[1]
هنگامي که نهضت کتابت سنت شفاهي مسيحيت آغاز شد هر کسي به تشخيص خود و سبک خاصي که داشت به تدوين اعمال و اقوال و حوادث مربوط به حضرت عيسي پرداخت و بدين ترتيب نوشته هاي متعددي به نام انجيل به وجود آمد. تعدد متون فوق باعث شد تا کليسا معين کند که کدام يک از نوشته هاي مسيحي را معتبر و معيار مي داند و البته اين کار آساني نبود زيرا همه، نوشته هاي خود را اصيل و معتبر دانستند، افزون بر انجيل هاي چهارگانه،کتاب اعمال رسولان و کتاب مکاشفه که امروزه عهد جديد را تشکيل مي دهند، متن هاي ديگري بنام انجيل نوما، انجيل حقيقت، انجيل دوم متي، اعمال پطرس، اعمال يوحنّا و همچنين انجیل برنابا، انجيل ناصريان، انجيل عبرانيان، انجيل مصريان و... نيز تداول عام داشتند.[2]
در قرن هاي نخستين ميلادي، فهرست کتاب هاي عهد جديد، با زمان تغيير مي کرد و کم و زياد مي شد، شک و ترديد در اين موضوع تا مجمع روحاني «هيپون» در سال 393 ميلادي، و مجمع روحاني «کارثاژ» در سال 397 ميلادي طول کشيد و در مجمع اخير بود که خوف نهايي به عمل آمد و بيش از صد انجيل از بين برده شد و تنها چهار انجيل نگهداري شد، تا در ليست نوشته هاي عهد جديد که «کانن» ناميده مي شود وارد شوند بدين ترتيب در اوائل قرن پنجم ميلادي تنها چهار انجيل ياد شده در زير توانستند به عنوان انجيل هاي رسمي جايگاه ثابتي را در عهد جديد پيدا کنند.
1. انجيل مرقس، اين انجيل در حوالي سال 65 ـ 70 ميلادي توسط شخصي به نام «مرقس» تأليف شده است.
2. انجيل متّي، اين انجيل توسط شخصي به نام «متي» نوشته شده است.
3. انجيل لوقا، اين انجيل در سال هاي 80 ـ 90 ميلادي توسط شخصي به نام «لوقا» در انطاکيه خطاب به مشرکين تأليف شده است.
4. انجيل يوحنّا، اين انجيل در بين سال هاي 95 ـ 100 ميلادي توسط شخصي به نام «يوحنّا» در آسياي صغير تأليف شده است.[3]
قرآن کريم که نخستين منبع معارف اسلامي است، عيسي ـ عليه السلام ـ را يکي از پيامبران الهي مي شمارد انجيل به عنوان کتاب آسماني بر آن حضرت نازل شده است کلمه انجيل دوازده بار در قرآن تکرار شده است ولي هيچ گاه به صورت جمع «اناجيل» وارد نشده است و اين يکي از ادله اي است که نشان مي دهد انجيل مورد نظر قرآن غير از انجيل هايي است که مسيحيان آن ها را از جمله کتاب هاي مقدس خود مي دانند.[4]
نظر دانشمندان اسلامي در مورد انجيل هاي موجود اين است که انجيل اصلي به کلي به فراموشي سپرده شده و به جاي آن کتاب هاي ديگري توسط کليسا نوشته شده است با وجود اين در استناد اين انجيل ها به حواري ها و شاگردان آن ها شک و ترديد وجود دارد زيرا اين اناجيل در اواخر قرن چهارم و اوائل قرن پنجم رسميت يافته اند و آثار خطي باقي مانده از آنها مربوط به قرن سوم ميلادي است و قبل از اين دوره اثري از آن انجيل ها به دست ما نرسيده است.[5]
با توجه به اينکه انجيلي را که قرآن از آن ياد ميکند يک انجيلي است که از طرف خدا بر حضرت عيسي نازل شده و آنچه که امروز در دست مسيحيان است و نزد آنان به عنوان انجيل رسميت دارد چهار انجيل است که بعد از حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ به دست افرادي نوشته شده که منسوب به آنان است. بنابراين در پاسخ بايد گفت: اولا: آيه مورد استناد در پرسش، سخن و کلام خداوند متعال است نه سخن پيغمبر اسلام، پس اين ايراد که پيغمبر اسلام يک بار هم انجيل را نخوانده تا از محتواي آن اطلاع پيدا ميکرد و آنچه را که در انجيل نيامده است در آيه 111 سوره توبه به انجيل نسبت نمي داد، ناشي از عدم اطلاع و آگاهي کافي از قرآن و انجيل میباشد.
ثانيا: اگر آيه 111 سوره توبه سخن پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ بود، پيغمبر سخن از انجيلي مي گويد که بر حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ نازل شده و حکم جهاد و قتال وعده بهشت در آن بوده است، نه از انجيل هايي که به دست افراد مشکوک الحال نوشته شده است.
ثالثا: وقتي تورات و انجيل و قرآن هر سه از سوي خداوند نازل شده است بدون ترديد او آگاهي کامل از محتواي تورات و انجيل دارد همان طور که اطلاع کامل از محتواي قرآن دارد بنابراين همو است که در آيه 111 سوره توبه مي فرمايند: خداوند از مؤمنان جان ها و اموالشان را خريداري مي کند که در برابرش بهشت براي آنان باشد به اين گونه که در راه خدا پيکار مي کنند، مي کشند و کشته مي شوند، اين وعده حقي است بر خداوند که در سه کتاب آسماني تورات و انجيل و قرآن آمده است.
روي اين حساب مسئله جهاد و کشتن و کشته شدن و پاداش بهشت را همان خدايي به انجيل مستند مي کند که آن را نازل کرده است بنابراين سخن خدا در قرآن از انجيلي است که خود آن را نازل کرده است نه انجيل هاي دست نوشته انسان هاي مجهول الهويه و مجهول الحال.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1ـ آيين رحمت، آيت الله مکارم شيرازي.
2ـ چرا مسيحي نيستيم؟، برتراند راسل، ترجمه طاهري.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 22 تیر 01
- بازدید
- ۱۵۵
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.