کسروياني چه کساني هستند و چه ادعايي دارند؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

کسروياني چه کساني هستند و چه ادعايي دارند؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

کسرويان يا کسروياني، منسوب به کسري (لقب پادشاهان، ايران در دوره ساسانيان) مي باشد يعني کساني که بر اين باورند و تلاش مي کنند حکومت به صورت قبل از ورود اسلام برگردد و يا اين که در گذشته افرادي بودند که چنين اعتقاد و ادعايي داشتند که با اعراب و مسلمين مبارزه کنند و حکومت را به بازماندگان پادشاهان ساساني برگردانند، لذا از اين عده تعبير به «کسرويان» شده است و همچنين به خود خاندان پادشاهي ايران قبل از اسلام کسرويان مي گفتند.

چنان که در شرح حال مازيار که يکي از مخالفين حکومت عباسيان بود و سعي داشت حکومتي به سبک ايران باستان تشکيل دهد. بعد از اسير شدن توسط عبدالله طاهر اعتراف مي کند که: «بدان که من و افشين خيذر بن کاووس و بابک (بابک خرم دين) هر سه از ديرباز عهد و بيعت کرده ايم و قرارداد بسته ايم بر آن که دولت از عرب باز ستانيم و ملک و جهانداري به خاندان کسرويان نقل کنيم».[1]

لذا، اين گروه که دشمني با عرب داشتند و از آنجا که دين اسلام را هم منسوب به عرب مي دانستند با آن مخالفت کرده و به صراحت دم از اباحه گري و کيش مغان و احياي حکومت کسرويان (ساسانيان) و نابودي اسلام مي زدند.

همچنين کسروياني (کسرويان) منسوب است به کساني که از سيد احمد کسروي تبعيت مي کنند. کسروي که مورخ، زبان شناس و از رجال دوره قاجار و پهلوي بود در آذربايجان متولد شد با وجود اين که ابتدا تحصيلاتش را در حوزه شروع کرد ولي بعداً يکي از کساني شد که نسبت به تشيع و ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ بيشترين اهانت و توهين را نمود.[2]

چرا که کسروي دچار خود بزرگ بيني شده بود و ادعاهايي در مورد برانگيختگي خود مطرح مي کرده است، و دشمني خود با عقايد شيعه را به حدي رساند که دست به کتاب سوزي زد يعني کتاب هايي از قبيل مفاتيح الجنان و کتب عرفاني را به آتش کشيد.

امام خميني(ره) که اين دوره را درک کرده بودند در اين زمينه مي فرمايند: «با اين که کسروي نويسنده زبردستي بود ولي در اواخر ديوانه شده بود و به خاطر دانشي که داشت مغرور شده بود و ادعايش خيلي بالا رفته و در آخر ادعاي پيغمبري مي کرد، و چون نمي توانست به آن بالا برسد، آنجا را مي آورد پايين».[3]

کسرويان يا همان طرفداران و مريدان کسروي که بيشتر در آن زمان از دبيران بودند تلاش مي کردند تحت عنوان تشکل «با هماد آزادگان» پس از مرگ وي انديشه ها و تفکرات وي را زنده نگه داشته و در انتشار آن طي سه، چهار دهه پس از مرگ وي سعي و تلاش داشتند.[4]

کسروي و به تبع وي کساني که او را به عنوان رهبر و مصلح خود مي دانند بر اين باورند که دين و مذهب تابع مقتضيات زمان است و در مراحل مختلف تاريخ بشري، ضرورت پيدايش دين نو با سلاح عقلي و اخلاقي نو، اجتناب ناپذير است.[5] به همين دليل کسروي و کسرويان بازگشت به سلف و اسلام اوليه را توصيه نمي کنند و حتي آن را امري محال مي شمارند.

بر اين اساس بر عقايد شيعه از جمله مهدويت مي تازد و کتاب شيعي گري را بر ضد شيعه مي نويسد و عقايد تشيع را خرافه مي پندارد و حتي به اصل امامت خدشه وارد مي کند و ولايت فقيه را زير سئوال مي برد و آن را قبول ندارد چرا که به اصل امامت خدشه کرده است.

کسروي با توجه به تندروي هايي که درباره عقايد ديني و مذهبي تشيع انجام داد و به نقدها و تذکراتي که از سوي مراجع داده شده، توجه ننمود در نهايت در سال 1324ش کشته شد و پيروان و طرفداران وي در نشر افکار وي کوشش کردند و با نشر کتاب هايي همچون «کسروي و مفهوم ماترياليسم» و «مکتب کسروي و ماترياليسم» به اين امر اقدام کردند.

بنابراين کسرويان دو مفهوم دارد: 1. کساني که در گذشته تاريخ اسلام با اسلام مخالفت کرده و سعي داشتند حکومت را از اعراب مسلمان گرفته به بازماندگان سلسله ساسانيان بسپارند و معتقد به حکومت پادشاهي باستاني بودند.

2. کساني که پيرو انديشه ها و افکار سيد احمد کسروي بوده و هستند که وي با شيعه و تشيع و به طور کلي با اسلام مخالف بود و معتقد بود که در هر زمان دين با شرايط آن زمان و عقل انسان قابل تغيير است و مقام نبوت و پيامبري را به نازلترين سطح پايين مي آورد تا با انديشه هاي وي سازگاري داشته باشد. لذا به کساني که از اين انديشه ها تبعيت مي کنند و خود را پيرو کسروي مي دانند، کسرويان گفته مي شود.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ محمد رضا سراج انصاري، شيعه کيست؟ تشيع چيست؟.

2ـ محمد رضا سراج انصاري، نبرد با بي ديني.

3ـ حجت الله اصيل، سيري در انديشه کسروي.

4ـ جلال آل احمد، در خدمت و خيانت روشنفکران.

 


[1]. مقدسي، مطهر بن طاهر، البدء و التاريخ، ترجمه پورسعيد، مکتبة الثقافة الدينيه، بي تا، ج6، ص119.

[2]. سيد احمد کسروي، برگرفته از: www.ir-psri.com.

[3]. موسوي خميني، سيد روح الله، صحيفه (مجموعه آثار امام خميني)، تهران، مؤسسه نشر آثار امام، 1378ش، ج13، ص32.

[4]. جعفريان، رسول، جريان ها و سازمان هاي مذهبي ـ سياسي ايران، تهران، انتشارات اعتماد، 1385ش، ص25.

[5]. اصيل، حجت الله، سيري در انديشه کسروي، تهران، انتشارات اميرکبير، 1356ش، ص49.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
26 تیر 01
بازدید
۸۷
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.