معبد چغازنبيل در کجا واقع شده و مؤسس آن که بوده و چه نوع مذهب يا دين و يا فرقه اي بوده است؟
معبد چغازنبيل در کجا واقع شده و مؤسس آن که بوده و چه نوع مذهب يا دين و يا فرقه اي بوده است؟
پرسش
پاسخ
شهر چغازنبيل در استان خوزستان در 35 کيلومتري جنوب شرقي شهر باستاني شوش قرار گرفته است. ساخت اين شهر که در حدود 1250 سال پيش از ميلاد مسيح ـ عليه السلام ـ در دوران حکومت عيلامي ها (ايلامي ها) آغاز شد، بعد از حمله آشوري ها ناتمام ماند. دليل بر اين مدعا هزاران خشت و آجر استفاده نشده و باقي مانده در اين محوطه مي باشد.
شهر چغازنبيل توسط پادشاه ايلامي به نام «اونتاش پنيربشا» يا «اونتاش گال» در نزديکي رود «دِز» در بين شوشتر و شوش و جنوب شهر دزفول ساخته شده و در مرکز اين شهر معبد عظيمي به صورت مطبق بنا شده که اسم آن «ذيقّورّات» بوده است. اين واژه به تشديد «قاف» و «را» کلمه آکدي است. در ايران اين کلمه عموماً به «زيگورات» نوشته مي شود. واژه «زيگورت» از فعل «زيگورو» به معناي «بلند و برافراشته ساختن» مشتق شده است.
واژه چغازنبيل نيز متشکل از دو جزء «چغا» به معناي تپه و «زنبيل» به معناي سبد است. البته نام اصلي اين شهر «دوراونتاشي» بوده، گويا قبل از حفاري معبد، ويرانه هاي تپه مانند آن شبيه يک زنبيل واژگون بوده که به «چغازنبيل» ناميده شده است.
زيگورات چغازنبيل (يعني معبد چغازنبيل) از بزرگ ترين بناهاي باستاني است که در زميني به مساحت 1100 متر مربع در پنج طبقه ساخته شده و ارتفاع آن در زمان آباداني قريب به 50 متر مي رسيده است. و هم اکنون دو طبقه از آن به ارتفاع 25 متر پابرجاست. معبد زيگورات به دو تن از خدايان عيلاميان يعني «اينشوشيناک» و «پنيربشا» از طرف عيلامي ها اهداء شده است.
اين معبد در سال 1979م در فهرست آثار باستاني يونسکو ثبت شده است. البته در اطراف آن معابد کوچکتر ديگري نيز به نام خدايان به نام هاي «کربربشا»، «ايشني کرب» و «هومبان» بنا شده است.[1]
ايلامي ها خداپرست و موحد نبوده اند بلکه از حيث مذهب و دين آنان، عالم پر از ارواح بوده و خداي بزرگ را «شوشيناک يا اينشوشيناک» مي ناميدند ولي پرستش او فقط به پادشاهان و کهنه اختصاص داشته است. و بعد از او به شش ربّ النوع و پس از آنها به گروهي از ارواح معتقد بودند و هر کدام از ارواح را خداي محلي مي دانستند. عيلامي ها مانند بابلي ها مجسمّهی خدايان را مي ساختند. بنابراين آنها معتقد به ربّ النوع و مذهب شان شرک و بت پرستي بوده است.[2]
[1]. اين مطالب از سايت هاي زير استخراج شده است: www.wikipedia.org & www.ghiasabadi.com و خبرگزاري ميراث فرهنگي: www.chn.ir/new
[2]. پيرنيا، حسن، تاريخ ايران از آغاز تا انقراض قاجاريه، تهران، انتشارات گهبُد، چاپ اول، 1386ش.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 26 تیر 01
- بازدید
- ۲۰۸
معبد چغازنبيل در کجا واقع شده و مؤسس آن که بوده و چه نوع مذهب يا دين و يا فرقه اي بوده است؟
- نشان کردن
پرسش
معبد چغازنبيل در کجا واقع شده و مؤسس آن که بوده و چه نوع مذهب يا دين و يا فرقه اي بوده است؟
پاسخ
شهر چغازنبيل در استان خوزستان در 35 کيلومتري جنوب شرقي شهر باستاني شوش قرار گرفته است. ساخت اين شهر که در حدود 1250 سال پيش از ميلاد مسيح ـ عليه السلام ـ در دوران حکومت عيلامي ها (ايلامي ها) آغاز شد، بعد از حمله آشوري ها ناتمام ماند. دليل بر اين مدعا هزاران خشت و آجر استفاده نشده و باقي مانده در اين محوطه مي باشد.
شهر چغازنبيل توسط پادشاه ايلامي به نام «اونتاش پنيربشا» يا «اونتاش گال» در نزديکي رود «دِز» در بين شوشتر و شوش و جنوب شهر دزفول ساخته شده و در مرکز اين شهر معبد عظيمي به صورت مطبق بنا شده که اسم آن «ذيقّورّات» بوده است. اين واژه به تشديد «قاف» و «را» کلمه آکدي است. در ايران اين کلمه عموماً به «زيگورات» نوشته مي شود. واژه «زيگورت» از فعل «زيگورو» به معناي «بلند و برافراشته ساختن» مشتق شده است.
واژه چغازنبيل نيز متشکل از دو جزء «چغا» به معناي تپه و «زنبيل» به معناي سبد است. البته نام اصلي اين شهر «دوراونتاشي» بوده، گويا قبل از حفاري معبد، ويرانه هاي تپه مانند آن شبيه يک زنبيل واژگون بوده که به «چغازنبيل» ناميده شده است.
زيگورات چغازنبيل (يعني معبد چغازنبيل) از بزرگ ترين بناهاي باستاني است که در زميني به مساحت 1100 متر مربع در پنج طبقه ساخته شده و ارتفاع آن در زمان آباداني قريب به 50 متر مي رسيده است. و هم اکنون دو طبقه از آن به ارتفاع 25 متر پابرجاست. معبد زيگورات به دو تن از خدايان عيلاميان يعني «اينشوشيناک» و «پنيربشا» از طرف عيلامي ها اهداء شده است.
اين معبد در سال 1979م در فهرست آثار باستاني يونسکو ثبت شده است. البته در اطراف آن معابد کوچکتر ديگري نيز به نام خدايان به نام هاي «کربربشا»، «ايشني کرب» و «هومبان» بنا شده است.[1]
ايلامي ها خداپرست و موحد نبوده اند بلکه از حيث مذهب و دين آنان، عالم پر از ارواح بوده و خداي بزرگ را «شوشيناک يا اينشوشيناک» مي ناميدند ولي پرستش او فقط به پادشاهان و کهنه اختصاص داشته است. و بعد از او به شش ربّ النوع و پس از آنها به گروهي از ارواح معتقد بودند و هر کدام از ارواح را خداي محلي مي دانستند. عيلامي ها مانند بابلي ها مجسمّهی خدايان را مي ساختند. بنابراين آنها معتقد به ربّ النوع و مذهب شان شرک و بت پرستي بوده است.[2]
[1]. اين مطالب از سايت هاي زير استخراج شده است: www.wikipedia.org & www.ghiasabadi.com و خبرگزاري ميراث فرهنگي: www.chn.ir/new
[2]. پيرنيا، حسن، تاريخ ايران از آغاز تا انقراض قاجاريه، تهران، انتشارات گهبُد، چاپ اول، 1386ش.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 26 تیر 01
- بازدید
- ۲۰۸
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.