اگر کسي به مدت طولاني توهين هاي ناروا و الفاظ زشت و رکيک را در حق فرد و خانواده اش به کار ببرد و يا کسي ديگر که به حريم عفت شخصي تجاوز مي کند و در نهايت طلب بخشش مي کنند و بخشيده هم مي شوند نتيجه عمل آنها در دنيا و آخرت چه مي شود؟ بخشش خداوند در چه صورت است؟
اگر کسي به مدت طولاني توهين هاي ناروا و الفاظ زشت و رکيک را در حق فرد و خانواده اش به کار ببرد و...
پرسش
پاسخ
منشأ فحش و دشنام و هرزه گويي خباثت نفس است، رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمود: «مؤمن طعنه زن و لعنتگر و فحّاش و بد زبان نيست». و نيز فرمود: «بهشت بر هر فحش دهنده و دشنام گويي حرام است».[1]
بي شک همه الفاظ فحش ممنوع و مذموم است اگر چه بعضي بدتر و زشت تر است و بنابراين گناهش بيشتر است. خواه به عنوان دشنام و ايذاء گفته شود يا در مقام شوخي و مزاح يا به عنواني ديگر.[2]
هم چنين در مورد زنا از پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ وارد شده است که فرمود: «زنا کننده در حال زنا ايمان ندارد».[3] و احاديث بسيار ديگري از مذمت گناهان مورد سئوال وارد شده است اما همه اين عذاب ها و عقوبت ها، تنها در صورتي به شخص مي رسد که بدون توبه از اين گناهان از دنيا رفته باشد، چنانکه از امام محمد باقر ـ عليه السلام ـ روايت شده است که فرمود: «مؤمن هرگاه توبه کند گناهان او آمرزيده است پس بعد از توبه و آمرزش عمل را از سرگيرد و آگاه باشيد به خدا قسم که توبه نيست مگر از براي اهل ايمان».[4]
اما بخشش خدا در صورتي است که توبه همراه با شرايط آن ادا شود. گناهي که از آدمي سرزد يا محض حق الله است و غيرخداي تعالي را در آن حقّي نيست يا در آن حق الناس نيز هست. اگر از قسم اول باشد يا گناهي است که قضا و تلافي از براي آن واجب نيست مثل شرب خمر و در توبه، اين قسم همان پشيماني و عزم بر ترک و حزن و اندوه در ارتکاب آن در قبول توبه کفايت مي کند و يا گناهي است که تلافي آن شرعا لازم است چون نماز و روزه و زکات و... در اين قسم علاوه بر پشيماني و عزم بر عدم ارتکاب آن معصيت به قدر امکان، آنچه را ترک نموده بايد قضا نمايد و اما در مورد گناهاني که حق الناس نيز در آن ها شريک است، بايد علاوه بر حق الله، حق الناس را نيز جبران کند.[5]
در مورد سئوال، تهمت و به کار بردن الفاظ زشت و رکيک از نوع گناهاني است که حق الناس در آنها لحاظ مي شود. پس در صورتي توبه از اين گناهان صحيح است که از کساني که به آنها تهمت زده يا فحش داده حلاليّت بطلبد هم چنين تجاوز به حريم عفت شخصي ديگران نيز جزو حق الناس بوده و نياز به حلاليت طلبيدن از ديگران دارد بنابراين توبه در صورتي صحيح است و بخشش خداوند در صورتي است که همه موارد توبه رعايت شود.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ معراج السعاده ملا احمد نراقي، ص680 مبحث توبه.
[1]. شبر، سيد عبدالله، شيخ جباران، محمد رضا ، ترجمه اخلاقي، انتشارات هجرت، 1378ش، ص228.
[2]. مجتبوي، سيد جلال الدين، علم اخلاق اسلامي، ترجمه جامع السعادات، انتشارات حکمت، 1377ش، ج2، ص385.
[3]. ترجمه اخلاق، ص335.
[4]. ملا احمد نراقي، معراج السعاده، انتشارات هجرت، 1377ش، ص683.
[5]. معراج السعاده، ص688.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 18 امرداد 01
- بازدید
- ۹۹
اگر کسي به مدت طولاني توهين هاي ناروا و الفاظ زشت و رکيک را در حق فرد و خانواده اش به کار ببرد و...
- نشان کردن
پرسش
اگر کسي به مدت طولاني توهين هاي ناروا و الفاظ زشت و رکيک را در حق فرد و خانواده اش به کار ببرد و يا کسي ديگر که به حريم عفت شخصي تجاوز مي کند و در نهايت طلب بخشش مي کنند و بخشيده هم مي شوند نتيجه عمل آنها در دنيا و آخرت چه مي شود؟ بخشش خداوند در چه صورت است؟
پاسخ
منشأ فحش و دشنام و هرزه گويي خباثت نفس است، رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمود: «مؤمن طعنه زن و لعنتگر و فحّاش و بد زبان نيست». و نيز فرمود: «بهشت بر هر فحش دهنده و دشنام گويي حرام است».[1]
بي شک همه الفاظ فحش ممنوع و مذموم است اگر چه بعضي بدتر و زشت تر است و بنابراين گناهش بيشتر است. خواه به عنوان دشنام و ايذاء گفته شود يا در مقام شوخي و مزاح يا به عنواني ديگر.[2]
هم چنين در مورد زنا از پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ وارد شده است که فرمود: «زنا کننده در حال زنا ايمان ندارد».[3] و احاديث بسيار ديگري از مذمت گناهان مورد سئوال وارد شده است اما همه اين عذاب ها و عقوبت ها، تنها در صورتي به شخص مي رسد که بدون توبه از اين گناهان از دنيا رفته باشد، چنانکه از امام محمد باقر ـ عليه السلام ـ روايت شده است که فرمود: «مؤمن هرگاه توبه کند گناهان او آمرزيده است پس بعد از توبه و آمرزش عمل را از سرگيرد و آگاه باشيد به خدا قسم که توبه نيست مگر از براي اهل ايمان».[4]
اما بخشش خدا در صورتي است که توبه همراه با شرايط آن ادا شود. گناهي که از آدمي سرزد يا محض حق الله است و غيرخداي تعالي را در آن حقّي نيست يا در آن حق الناس نيز هست. اگر از قسم اول باشد يا گناهي است که قضا و تلافي از براي آن واجب نيست مثل شرب خمر و در توبه، اين قسم همان پشيماني و عزم بر ترک و حزن و اندوه در ارتکاب آن در قبول توبه کفايت مي کند و يا گناهي است که تلافي آن شرعا لازم است چون نماز و روزه و زکات و... در اين قسم علاوه بر پشيماني و عزم بر عدم ارتکاب آن معصيت به قدر امکان، آنچه را ترک نموده بايد قضا نمايد و اما در مورد گناهاني که حق الناس نيز در آن ها شريک است، بايد علاوه بر حق الله، حق الناس را نيز جبران کند.[5]
در مورد سئوال، تهمت و به کار بردن الفاظ زشت و رکيک از نوع گناهاني است که حق الناس در آنها لحاظ مي شود. پس در صورتي توبه از اين گناهان صحيح است که از کساني که به آنها تهمت زده يا فحش داده حلاليّت بطلبد هم چنين تجاوز به حريم عفت شخصي ديگران نيز جزو حق الناس بوده و نياز به حلاليت طلبيدن از ديگران دارد بنابراين توبه در صورتي صحيح است و بخشش خداوند در صورتي است که همه موارد توبه رعايت شود.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ معراج السعاده ملا احمد نراقي، ص680 مبحث توبه.
[1]. شبر، سيد عبدالله، شيخ جباران، محمد رضا ، ترجمه اخلاقي، انتشارات هجرت، 1378ش، ص228.
[2]. مجتبوي، سيد جلال الدين، علم اخلاق اسلامي، ترجمه جامع السعادات، انتشارات حکمت، 1377ش، ج2، ص385.
[3]. ترجمه اخلاق، ص335.
[4]. ملا احمد نراقي، معراج السعاده، انتشارات هجرت، 1377ش، ص683.
[5]. معراج السعاده، ص688.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 18 امرداد 01
- بازدید
- ۹۹
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.