از طرفي ميگويند تا مقداري كه حال داري به عبادت مشغول شويد تا به عبادت بيرغبت نشوي و از طرف ديگر گفته ميشود سختي عبادت را به خود بچشان و بر خود هموار كن تا عادت كني اين دو چگونه قابل جمع است؟
از طرفي ميگويند تا مقداري كه حال داري به عبادت مشغول شويد تا به عبادت بيرغبت نشوي و از طرف ديگر گفته...
پرسش
پاسخ
در رابطه با اين پرسش بايد بگوئيم، كه ظاهراً اين دو فراز با هم منافات دارند ، اما با تأمل در روايات قابل جمع هستند.
كيفيت جمع:
طبق احاديث مختلف ما بايد نسبت به واجبات خود جديّت به خرج دهيم و به هيچ وجه در انجام آنها كوتاهي نكنيم. واجبات مشقت و سختي خاصي دارند كه اين امور تشريعي در كنار امور تكويني ديگر مثل سختيهاي زندگي و بلاها براي پرورش انسان قرار داده شده است[1]. بنابراين در واجبات و فرائض نبايد كوتاهي كنيم. البته ميتوان با بينش افزايي(مانند مطالعه کتابهائی دینی اعم از اعتقادی و اخلاقی) و همنشيني با صالحان و مطالعه حالات عرفا و اذكار عمومی که مثلا در مفاتیح الجنان بیان شده، كاري كرد كه مناجات و عبادات به طور كلي براي انسان شيرين گردد. از سويي نيز به ما توصيه شده كه مستحبات (نوافل) را بر خود تحميل نكنيم و به قدر نشاط خود آنها را انجام دهيم.البته لازم به ذكر است كه نبايد فريب شيطان را خورد، چون گاهي نيز شيطان با وسوسه خود و تشويق (بعداً بعداً گفتنهايش) مانع انجام مستحبات ميشود. پس نبايد مستحبات را بر خود تحميل كنيم، اما ميتوانيم با تدبير زمينه نشاط روحي خود را فراهم كنيم كه به مستحبات نيز برسيم، (مثل دوستي با افراد معنوي، به تدريج خواندن آنها-نوافل و ادعیه- و پرهيز از افراط...) حضرت علي(ع) ميفرمايد قلب گاهي در اقبال و نشاط به سر ميبرد و گاهي در كسالت و سردي، و توصيه شده كه ما در حالت نشاط قلب به سراغ نوافل و عبادات مستحبي برويم. و در حديثي ديگر ميخوانيم كه اگر ديديد عبادتهاي مستحبي شما (مثل روزه مستحبي) به عبادات واجب شما ضرر ميزند، شما به واجبات اكتفاء كنيد[2]. چون اگر واجبات از كارهاي مستحبي ضربه بخورد هيچ ثواب و نزديكي به خدا حاصل نميشود.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 16 امرداد 01
- بازدید
- ۶۸
از طرفي ميگويند تا مقداري كه حال داري به عبادت مشغول شويد تا به عبادت بيرغبت نشوي و از طرف ديگر گفته...
- نشان کردن
پرسش
از طرفي ميگويند تا مقداري كه حال داري به عبادت مشغول شويد تا به عبادت بيرغبت نشوي و از طرف ديگر گفته ميشود سختي عبادت را به خود بچشان و بر خود هموار كن تا عادت كني اين دو چگونه قابل جمع است؟
پاسخ
در رابطه با اين پرسش بايد بگوئيم، كه ظاهراً اين دو فراز با هم منافات دارند ، اما با تأمل در روايات قابل جمع هستند.
كيفيت جمع:
طبق احاديث مختلف ما بايد نسبت به واجبات خود جديّت به خرج دهيم و به هيچ وجه در انجام آنها كوتاهي نكنيم. واجبات مشقت و سختي خاصي دارند كه اين امور تشريعي در كنار امور تكويني ديگر مثل سختيهاي زندگي و بلاها براي پرورش انسان قرار داده شده است[1]. بنابراين در واجبات و فرائض نبايد كوتاهي كنيم. البته ميتوان با بينش افزايي(مانند مطالعه کتابهائی دینی اعم از اعتقادی و اخلاقی) و همنشيني با صالحان و مطالعه حالات عرفا و اذكار عمومی که مثلا در مفاتیح الجنان بیان شده، كاري كرد كه مناجات و عبادات به طور كلي براي انسان شيرين گردد. از سويي نيز به ما توصيه شده كه مستحبات (نوافل) را بر خود تحميل نكنيم و به قدر نشاط خود آنها را انجام دهيم.البته لازم به ذكر است كه نبايد فريب شيطان را خورد، چون گاهي نيز شيطان با وسوسه خود و تشويق (بعداً بعداً گفتنهايش) مانع انجام مستحبات ميشود. پس نبايد مستحبات را بر خود تحميل كنيم، اما ميتوانيم با تدبير زمينه نشاط روحي خود را فراهم كنيم كه به مستحبات نيز برسيم، (مثل دوستي با افراد معنوي، به تدريج خواندن آنها-نوافل و ادعیه- و پرهيز از افراط...) حضرت علي(ع) ميفرمايد قلب گاهي در اقبال و نشاط به سر ميبرد و گاهي در كسالت و سردي، و توصيه شده كه ما در حالت نشاط قلب به سراغ نوافل و عبادات مستحبي برويم. و در حديثي ديگر ميخوانيم كه اگر ديديد عبادتهاي مستحبي شما (مثل روزه مستحبي) به عبادات واجب شما ضرر ميزند، شما به واجبات اكتفاء كنيد[2]. چون اگر واجبات از كارهاي مستحبي ضربه بخورد هيچ ثواب و نزديكي به خدا حاصل نميشود.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 16 امرداد 01
- بازدید
- ۶۸
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.