لطفاً درباره معناي لفظي (آمين) و (لبيک) توضيح دهيد.
لطفاً درباره معناي لفظي (آمين) و (لبيک) توضيح دهيد.
پرسش
پاسخ
کلمه «ءاميّن» در لغت به معناي «اي خدا مستجاب کن يا چنين و چنان کن».[1] هم چنين در کتب ادبي چنين آمد: اسم فعل امر است به معناي «استجب» مبني بر فتح،[2] در نتيجه: از لحاظ لغوي و ادبي به معناي مستجاب کن و اجابت کن به کار مي رود.
اما کلمه «لبيک» در لغت به معناي «اجابت کردن»،[3] است و در کتب ادبي چنين آمده: کلمه لبيک، مثني است و در حکم تکثير است به معناي «اجابة بعد اجابة»،[4] به معناي اينکه شخص بسيار اجابت دعوت مي کند.
اما کاربرد آنها در عرف و فقه: کلمه «ءامين» هميشه به عنوان دعا به کار مي رود مثلا شخصي دعا مي کند و مطالبي را ذکر مي کند و ما نيز در جواب او مي گوييم «الهي آمين» يعني خدايا آنچه او ذکر کرد به هدف اجابت برسان، که در واقع نوعي دعا براي ما محسوب مي شود، به طور مثال اهل سنت بعد از سوره مبارکه حمد در قرائت نماز اين کلمه را به کار مي برند يعني خدايا آنچه دعا کرديم که منظور از دعا همان آيات انتهايي سوره حمد است، را به هدف اجابت برسان، و البته چون بدعت است فقهاي شيعه حکم به حرمت آن و بطلان نماز داده اند. در نتيجه: کلمه «امين» کلمه اي است که در دعا به کار مي رود به معناي همان اجابت کن است.
اما کلمه «لبيک» که به معناي اجابت کردن است، زماني به کار مي رود که شخصي از ما طلبي داشته باشد و از ما درخواست کند، ما اگر درخواست او را بخواهيم اجابت کنيم و عمل نماييم از اين کلمه استفاده کرده و در جواب او مي گوئيم «لبيک». يعني دستور تو را عمل مي کنم. به طور مثال حجاج بيت الله الاحرام واجب است در هنگام طواف خانه خدا اين ذکر را بگويند «لبيک اللهم لبيک» به معناي اينکه خدايا ما به تمام دستورات تو جامه عمل مي پوشانيم و خواسته هاي تو را اطاعت کرده، واجبات تو را انجام و محرمات تو را ترک مي کنيم.
در نتيجه: کاربرد کلمه «لبيک» براي اجابت در خواست ديگران است، مثلا وقتي مي گوييم «لبيک يا فلاني» يعني به دعوت فلاني پاسخ مثبت دادم.
در نتيجه: فرق است ميان اين دو کلمه، کلمه «ءامين» دعايي است و براي درخواست خود شخص به کار مي رود، ولي کلمه «لبيک» اجابت است و در جواب درخواست ديگران به کار مي رود.
[1]. سياح، احمد، ترجمه المنجد، فرهنگ جامع نوين، تهران، انتشارات اسلام، چاپخانه منفرد، ج1، ص60.
[2]. دکتور اتيل بديع يعقوب، موسوعة النحو و الصرف و الإعراب، قم، انتشارات استقلال، چاپ عترت، 1381ش، ص154.
[3]. ترجمه المنجد، همان، ج2، ص1783.
[4]. ابوبکر سيوطي، البهجة المرضيه، قم، موسسه دارالهجره، 1425ق، ج2،ص14.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 14 امرداد 01
- بازدید
- ۵۴
لطفاً درباره معناي لفظي (آمين) و (لبيک) توضيح دهيد.
- نشان کردن
پرسش
لطفاً درباره معناي لفظي (آمين) و (لبيک) توضيح دهيد.
پاسخ
کلمه «ءاميّن» در لغت به معناي «اي خدا مستجاب کن يا چنين و چنان کن».[1] هم چنين در کتب ادبي چنين آمد: اسم فعل امر است به معناي «استجب» مبني بر فتح،[2] در نتيجه: از لحاظ لغوي و ادبي به معناي مستجاب کن و اجابت کن به کار مي رود.
اما کلمه «لبيک» در لغت به معناي «اجابت کردن»،[3] است و در کتب ادبي چنين آمده: کلمه لبيک، مثني است و در حکم تکثير است به معناي «اجابة بعد اجابة»،[4] به معناي اينکه شخص بسيار اجابت دعوت مي کند.
اما کاربرد آنها در عرف و فقه: کلمه «ءامين» هميشه به عنوان دعا به کار مي رود مثلا شخصي دعا مي کند و مطالبي را ذکر مي کند و ما نيز در جواب او مي گوييم «الهي آمين» يعني خدايا آنچه او ذکر کرد به هدف اجابت برسان، که در واقع نوعي دعا براي ما محسوب مي شود، به طور مثال اهل سنت بعد از سوره مبارکه حمد در قرائت نماز اين کلمه را به کار مي برند يعني خدايا آنچه دعا کرديم که منظور از دعا همان آيات انتهايي سوره حمد است، را به هدف اجابت برسان، و البته چون بدعت است فقهاي شيعه حکم به حرمت آن و بطلان نماز داده اند. در نتيجه: کلمه «امين» کلمه اي است که در دعا به کار مي رود به معناي همان اجابت کن است.
اما کلمه «لبيک» که به معناي اجابت کردن است، زماني به کار مي رود که شخصي از ما طلبي داشته باشد و از ما درخواست کند، ما اگر درخواست او را بخواهيم اجابت کنيم و عمل نماييم از اين کلمه استفاده کرده و در جواب او مي گوئيم «لبيک». يعني دستور تو را عمل مي کنم. به طور مثال حجاج بيت الله الاحرام واجب است در هنگام طواف خانه خدا اين ذکر را بگويند «لبيک اللهم لبيک» به معناي اينکه خدايا ما به تمام دستورات تو جامه عمل مي پوشانيم و خواسته هاي تو را اطاعت کرده، واجبات تو را انجام و محرمات تو را ترک مي کنيم.
در نتيجه: کاربرد کلمه «لبيک» براي اجابت در خواست ديگران است، مثلا وقتي مي گوييم «لبيک يا فلاني» يعني به دعوت فلاني پاسخ مثبت دادم.
در نتيجه: فرق است ميان اين دو کلمه، کلمه «ءامين» دعايي است و براي درخواست خود شخص به کار مي رود، ولي کلمه «لبيک» اجابت است و در جواب درخواست ديگران به کار مي رود.
[1]. سياح، احمد، ترجمه المنجد، فرهنگ جامع نوين، تهران، انتشارات اسلام، چاپخانه منفرد، ج1، ص60.
[2]. دکتور اتيل بديع يعقوب، موسوعة النحو و الصرف و الإعراب، قم، انتشارات استقلال، چاپ عترت، 1381ش، ص154.
[3]. ترجمه المنجد، همان، ج2، ص1783.
[4]. ابوبکر سيوطي، البهجة المرضيه، قم، موسسه دارالهجره، 1425ق، ج2،ص14.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 14 امرداد 01
- بازدید
- ۵۴
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.