در خانوادهاي كه كفر گفتن به ائمه و امامزادهها باشد راه بر طرف كردن آن چيست؟
در خانوادهاي كه كفر گفتن به ائمه و امامزادهها باشد راه بر طرف كردن آن چيست؟
پرسش
پاسخ
كفر گفتن به ائمه ـ عليهم السّلام ـ و امامزادهها را به صورتهاي مختلفي ميتوان تصور كرد. و اين كفر گويي ريشههاي مختلفي ميتواند داشته باشد. آيا فرد بكلّي ائمه ـ عليهم السّلام ـ را نفي ميكند و از اعتقاد خود نسبت به ائمه ـ عليهم السّلام ـ برگشته است؟ و يا بدون برگشتن از اعتقاد خود، حرفهايي ميزند كه كفر گويي حساب ميگردد؟ منشأ اين صحبتها چيست؟ آيا در اعتقادش شك كرده است؟ و يا از روي عصبانيت سخني بر زبان جاري ميكند؟ و يا ....
در كفر گوئي به ائمه ـ عليهم السّلام ـ ممكن است حالتهاي زير را تصور نمود:
علل مشكل
1. مشكل اعتقادي: از لحاظ اعتقادي، اعتقادش را نسبت به ائمه ـ عليهم السّلام ـ از دست داده است. و يا در مورد ائمه ـ عليهم السّلام ـ دچار شك و شبهه شده است و سؤالات بي پاسخي در ذهن خود دارد.
نكته: ابتدا در نظر داشته باشيد تا زماني كه سخنان فرد به انكار اصل دين يا نبوت پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ منجر نشود و يا اهانت و دشنام به ائمه ندهد، كافر محسوب نميگردد.[1]
در چنين مواردي بايد سؤالات و شبهات ايشان حل شود و از لحاظ اعتقادي تقويت گردند. براي چنين كاري، سه مرحله را توصيه ميكنيم: الف) شخصي كه در مسائل اعتقادي تخصص دارد و از نظر عاطفي ميتواند با او رابطه صميمي برقرار كند به ايشان بينش صحيح بدهد و نگرش ايشان را نسبت به ائمه ـ عليهم السّلام ـ اصلاح نمايد. ب) در مورد سوالات خود مطالعه نمايد و با مطالعة كتابهاي مناسب، اطلاعات خود را در مورد ائمه ـ عليهم السّلام ـ اصلاح نمايد. ج) با اشخاصي كه در مسائل اعتقادي متخصص هستند، در مورد سؤالات خود و شبهات خود مشورت نمايند.[2]
مكاتبه با اين مركز نيز در اين امور مشكل ايشان را حل خواهد كرد.
2. محيط بد: ممكن است به خاطر محيط نامناسب مثل دوستان و معاشران، تحت تأثير قرار گرفته باشند. و يا مثلاً تحت تأثير فرقههاي ديگر يا تحت تأثير ماهوارهها قرار گرفته باشند. در چنين شرايطي اگر بتوانيد، ايشان را از محيطهاي ناسالم دور كنيد و با محيطهاي سالم مذهبي آشنا نمائيد.
3. عادت: ممكن است ايشان به فحاشي و بد دهني عادت كرده باشند. و در اين حالت او نسبت به همه كس و همه چيز بد دهني و بدگويي نمايند و بد گويي ايشان فقط منحصر به ائمه ـ عليهم السّلام ـ يا امامزادهها نباشد. در چنين مواردي نيز بهتر است كه بد دهني ايشان درمان شود و اين كار ايشان منحصر به ائمه علیهم السلام نميباشد.
4. لجاجت: ممكن است ايشان به خاطر لج بازي، كفر گويي ميكنند. يعني سخنان ايشان از روي لج بازي و به خاطر عصباني كردن ديگران ميباشد. مثلاً وقتي ميخواهد با كسي لجبازي نمايد، به عزيزان و مقدسات او توهين مينمايد. در چنين موردي نيز ميتوانيد ايشان را متوجه كنيد كه توهين به عزيزان و مقدسات ديگران كار درستي نيست. بايد توجه داشت كه مشاجره و جر و بحث شعلههاي لجاجت را شعلهورتر ميكند سعي كنيد در وهله اول اعتماد ايشان را جلب كنيد و بعد آهسته با ايشان گفتگو و مذاكره صميمانه و محترمانه كنيد بدون سرزنش و مسخره كردن و ... .
5. برخورد ناسالم متدينين: شايد اشخاصي بوسيلة مظاهر ديني برگزار كنندگان مراسم ديني و برخي متدينين با ايشان برخورد نامناسبي انجام دادهاند، در نتيجه ايشان نيز نسبت به ائمه و امامزادگان چنين سخناني ميگويند. مثلاً شخصي كه در كنار مسجدي خانه دارد و سر و صداي بلندگوها و رفت و آمدها و سد معبرها او را مورد اذيت قرار ميدهند، و يا اينكه امناي مسجد با ايشان برخورد تندي داشتهاند؛ به همين خاطر نسبت به مسجد و مراسم آن كفر گويي ميكند. در حالي كه از لحاظ اعتقادي مشكلي با مسجد ندارد. در چنين مواردي نيز ايشان را (در حالتي كه آرامش كامل دارد) متوجه كنيد كه نبايد به خاطر اشتباهات ديگران كل امامان و امامزادگان ـ عليهم السّلام ـ را زير سؤال ببرند.
6. بلاها و سختيهاي زندگي: شايد ايشان در زندگي خود دچار آفت يا شكستي شدهاند و چون ريشة مشكلات را نميدانند و مقصر را پيدا نميكنند پس به سخنان ناروا پناه ميبرند. مثلاً شخصي كه فرزند فلجي دارد و به اهلبيت ـ عليهم السّلام ـ توسل پيدا ميكند. و چون خواست خود را از ائمه ـ عليهم السّلام ـ و امامزادهها دريافت نميكند، پس به سخنان ناروا روي ميآورد. و يا شخصي تمام خانوادة خود را در تصادف يا در زلزله از دست داده، و يا دچار فقر مالي شده است، ممكن است صبر خود را از دست بدهد و كلام ناروايي بر زبان جاري نمايد.
در چنين مواردي نيز بايد ايشان را متوجه نمائيد كه بسياري از مشكلات و آفتها در زندگي انسانها، امتحان الهي ميباشند. خداوند انسانها را در شرايط مختلف و به صورتهاي گوناگون مورد آزمايش قرار ميدهد. و مهم اين است كه بتوانيم از اين آزمايشها سر بلند بيرون بيائيم. و سر بلندي در چنين آزمايشهايي موجب نزديكي انسان به خداوند متعال مي گردد. در عالم بيشترين بلاها و گرفتاريها را پيامبران الهي و جانشينان آنها داشتهاند.[3] ضمناً بايد توجه داشته باشيم كه چه بسا افرادي كه چند برابر ما مشكل داشته باشند و گرفتاريهاي ما در برابر گرفتاريهاي آنان اندك باشد.
البته هر چه انسان از لحاظ ايماني تقويت گردد، در برابر مصيبتها و گرفتاريها صبورتر ميگردد.[4]
7. خشم و عصبانيت: ممكن است فرد دچار غضب و عصبانيت باشد و در موقع عصبانيت چنين سخناني را بر زبان جاري نمايد. حضرت امام خميني (ره) در كتاب شريف چهل حديث ميفرمايند: چه بسا به خاطر يك دقيقه غضب و شعله ور شدن غضب، انسان به مقدسات و انبياء و اولياء دشنام دهد. (نعوذ بالله)[5] در چنين مواردي نيز بايد ايشان عصبانيت و غضب خود را درمان نمايند.
دوست گرامي؛ اكنون اشاره به نكاتي مينمايم كه در تمام هفت مورد بالا آنها را بكار بگيريد تا به نتيجة بهتري برسيد (ان شاء الله) البته اگر علل ياد شده بررسي شود و علت مشكل را شناسايي كنيد ميتوانيم پاسخ دقيقتري بدهيم.
نكات كليدي براي درمان
1. در مورد خانوادة خود مدارا كنيد و نسبت به آنها صحبت داشته باشيد و شخصيت آنها را تكريم نمائيد. مدارا به اين معنا نيست كه شما هم عقيدة آنها را بپذيريد و مثل آنها بگرديد. «مدارا كردن با مردم اگر به منظور احترام و تكريم به شخصيت آنها باشد بسيار ارزنده و مهم است؛ چنين مدارايي نشانة عقل بيدار و فكر روشن بين است، چنين مدارايي ماية محبوبيت و راه نفوذ در افكار ديگران است. پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ ميفرمايند: عاقلترين مردم كسي است كه بيشترين مدارا را نسبت به مردم داشته باشد و پستترين مردم كسي است كه مردم را مورد تحقير و توهين قرار دهد. (سفينة البحار، ج 1، ص 44)»[6]
2. با كردار خوب و اخلاق نيك خانواده خود را به نيكيها دعوت كنيد. گاهي يك رفتار مؤدبانه، كار صدها استدلال را انجام ميدهد. امام صادق ـ عليه السّلام ـ ميفرمايند: مردم را به غير زبان (بلكه باكردار) به خير و نيكوكاري دعوت كنيد، مردم بايد كوشش در عبادت و راستگويي و پرهيزكاري شما را ببينند.[7]
3. در برابر رفتارها و سخنان بدي كه از آنها صادر ميشود، شما رفتار خوب و گفتار خوبي از خود نشان دهيد. اين كار باعث ميشود حتي كسي كه با شما دشمني دارد، همانند دوست صميمي شما بشود.[8]
4. در صورت توانايي و آگاهي به مسائل امر بمعروف و نهي از منكر، ميتوانيد ايشان را بوسيلة زبان به سوي حقيقت دعوت كنيد و از ايشان بخواهيد كه چنين سخناني را كنار بگذارند. البته اين كار حتماً بايد به نرمي انجام بگيرد.[9] و تذكر شما از روي دلسوزي باشد و گفتار شما با رفتارتان هماهنگ باشد.
5. مقابل ديگران با آنها بحث نشود و در جمع به كسي تذكر داده نشود.
در تمام موارد اصل تدريج را در نظر داشته باشيد، اگر مي خواهيد فرد مورد نظر اصلاح شود بايد تدريجاً در او اثر بگذاريد و ابداً عجله ننمائيد.
تذكر: سعي نمائيد دوستي و صميميت خود را با آنها از دست ندهيد، زيرا اختلاف و دشمني ،خود می تواند موجب کفر گوئی بیشتر شود.. ائمه ـ عليهم السّلام ـ با نرمي با اين افراد برخورد ميكردند و اول از نظر عاطفي و بعد از نظر شناختي به آنها كمك ميكردند و در آنها تغيير به وجود ميآوردند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1. امامت پژوهي، جمعي از نويسندگان، انتشارات آستان قدس رضوي.
2. درسهاي اخلاق اسلامي، سيد محمد علي جزايري، انتشارات مركز مديريت حوزه علميه.
[1] . اجوبة الاستفتائات آية الله خامنهاي، انتشارات بين المللي الهدي، 1381، ص 64، سؤال 320.
[2] . ديلمي، احمد، آذربايجاني، مسعود، اخلاق اسلامي، دفتر نشر و پخش معارف، 1380، ص 295.
[3] . محمدي ري شهري، محمد، منتخب ميزان الحكمة، تلخيص حسيني، سيد حميد، ترجمه شيخي، حميد رضا، سازمان چاپ و نشر دار الحديث، 1383، ص 150.
[4] . جزايري، سيد محمد علي، دروس اخلاق اسلامي، انتشارات مركز مديريت حوزة علميه قم، 1382، ص 270.
[5] . حضرت امام خميني (ره)، چهل حديث، انتشارات مؤسسه نشر آثار امام خميني (ره)، 1374، ص 137.
[6] . فلسفي، محمد تقي، شرح و تفسير دعاي مكارم الاخلاق، ص 368، دفتر نشر فرهنگ اسلامي، 1375، ج 1،.
[7] . شيخ كليني، اصول كافي، دفتر نشر فرهنگ اهلبيت ـ عليهم السّلام ـ ج 3، ص 162،.
[8] . سورة فصلت، آية 34 و 35.
[9] . سوره طه، آيه 44.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 18 امرداد 01
- بازدید
- ۳۲۳
در خانوادهاي كه كفر گفتن به ائمه و امامزادهها باشد راه بر طرف كردن آن چيست؟
- نشان کردن
پرسش
در خانوادهاي كه كفر گفتن به ائمه و امامزادهها باشد راه بر طرف كردن آن چيست؟
پاسخ
كفر گفتن به ائمه ـ عليهم السّلام ـ و امامزادهها را به صورتهاي مختلفي ميتوان تصور كرد. و اين كفر گويي ريشههاي مختلفي ميتواند داشته باشد. آيا فرد بكلّي ائمه ـ عليهم السّلام ـ را نفي ميكند و از اعتقاد خود نسبت به ائمه ـ عليهم السّلام ـ برگشته است؟ و يا بدون برگشتن از اعتقاد خود، حرفهايي ميزند كه كفر گويي حساب ميگردد؟ منشأ اين صحبتها چيست؟ آيا در اعتقادش شك كرده است؟ و يا از روي عصبانيت سخني بر زبان جاري ميكند؟ و يا ....
در كفر گوئي به ائمه ـ عليهم السّلام ـ ممكن است حالتهاي زير را تصور نمود:
علل مشكل
1. مشكل اعتقادي: از لحاظ اعتقادي، اعتقادش را نسبت به ائمه ـ عليهم السّلام ـ از دست داده است. و يا در مورد ائمه ـ عليهم السّلام ـ دچار شك و شبهه شده است و سؤالات بي پاسخي در ذهن خود دارد.
نكته: ابتدا در نظر داشته باشيد تا زماني كه سخنان فرد به انكار اصل دين يا نبوت پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ منجر نشود و يا اهانت و دشنام به ائمه ندهد، كافر محسوب نميگردد.[1]
در چنين مواردي بايد سؤالات و شبهات ايشان حل شود و از لحاظ اعتقادي تقويت گردند. براي چنين كاري، سه مرحله را توصيه ميكنيم: الف) شخصي كه در مسائل اعتقادي تخصص دارد و از نظر عاطفي ميتواند با او رابطه صميمي برقرار كند به ايشان بينش صحيح بدهد و نگرش ايشان را نسبت به ائمه ـ عليهم السّلام ـ اصلاح نمايد. ب) در مورد سوالات خود مطالعه نمايد و با مطالعة كتابهاي مناسب، اطلاعات خود را در مورد ائمه ـ عليهم السّلام ـ اصلاح نمايد. ج) با اشخاصي كه در مسائل اعتقادي متخصص هستند، در مورد سؤالات خود و شبهات خود مشورت نمايند.[2]
مكاتبه با اين مركز نيز در اين امور مشكل ايشان را حل خواهد كرد.
2. محيط بد: ممكن است به خاطر محيط نامناسب مثل دوستان و معاشران، تحت تأثير قرار گرفته باشند. و يا مثلاً تحت تأثير فرقههاي ديگر يا تحت تأثير ماهوارهها قرار گرفته باشند. در چنين شرايطي اگر بتوانيد، ايشان را از محيطهاي ناسالم دور كنيد و با محيطهاي سالم مذهبي آشنا نمائيد.
3. عادت: ممكن است ايشان به فحاشي و بد دهني عادت كرده باشند. و در اين حالت او نسبت به همه كس و همه چيز بد دهني و بدگويي نمايند و بد گويي ايشان فقط منحصر به ائمه ـ عليهم السّلام ـ يا امامزادهها نباشد. در چنين مواردي نيز بهتر است كه بد دهني ايشان درمان شود و اين كار ايشان منحصر به ائمه علیهم السلام نميباشد.
4. لجاجت: ممكن است ايشان به خاطر لج بازي، كفر گويي ميكنند. يعني سخنان ايشان از روي لج بازي و به خاطر عصباني كردن ديگران ميباشد. مثلاً وقتي ميخواهد با كسي لجبازي نمايد، به عزيزان و مقدسات او توهين مينمايد. در چنين موردي نيز ميتوانيد ايشان را متوجه كنيد كه توهين به عزيزان و مقدسات ديگران كار درستي نيست. بايد توجه داشت كه مشاجره و جر و بحث شعلههاي لجاجت را شعلهورتر ميكند سعي كنيد در وهله اول اعتماد ايشان را جلب كنيد و بعد آهسته با ايشان گفتگو و مذاكره صميمانه و محترمانه كنيد بدون سرزنش و مسخره كردن و ... .
5. برخورد ناسالم متدينين: شايد اشخاصي بوسيلة مظاهر ديني برگزار كنندگان مراسم ديني و برخي متدينين با ايشان برخورد نامناسبي انجام دادهاند، در نتيجه ايشان نيز نسبت به ائمه و امامزادگان چنين سخناني ميگويند. مثلاً شخصي كه در كنار مسجدي خانه دارد و سر و صداي بلندگوها و رفت و آمدها و سد معبرها او را مورد اذيت قرار ميدهند، و يا اينكه امناي مسجد با ايشان برخورد تندي داشتهاند؛ به همين خاطر نسبت به مسجد و مراسم آن كفر گويي ميكند. در حالي كه از لحاظ اعتقادي مشكلي با مسجد ندارد. در چنين مواردي نيز ايشان را (در حالتي كه آرامش كامل دارد) متوجه كنيد كه نبايد به خاطر اشتباهات ديگران كل امامان و امامزادگان ـ عليهم السّلام ـ را زير سؤال ببرند.
6. بلاها و سختيهاي زندگي: شايد ايشان در زندگي خود دچار آفت يا شكستي شدهاند و چون ريشة مشكلات را نميدانند و مقصر را پيدا نميكنند پس به سخنان ناروا پناه ميبرند. مثلاً شخصي كه فرزند فلجي دارد و به اهلبيت ـ عليهم السّلام ـ توسل پيدا ميكند. و چون خواست خود را از ائمه ـ عليهم السّلام ـ و امامزادهها دريافت نميكند، پس به سخنان ناروا روي ميآورد. و يا شخصي تمام خانوادة خود را در تصادف يا در زلزله از دست داده، و يا دچار فقر مالي شده است، ممكن است صبر خود را از دست بدهد و كلام ناروايي بر زبان جاري نمايد.
در چنين مواردي نيز بايد ايشان را متوجه نمائيد كه بسياري از مشكلات و آفتها در زندگي انسانها، امتحان الهي ميباشند. خداوند انسانها را در شرايط مختلف و به صورتهاي گوناگون مورد آزمايش قرار ميدهد. و مهم اين است كه بتوانيم از اين آزمايشها سر بلند بيرون بيائيم. و سر بلندي در چنين آزمايشهايي موجب نزديكي انسان به خداوند متعال مي گردد. در عالم بيشترين بلاها و گرفتاريها را پيامبران الهي و جانشينان آنها داشتهاند.[3] ضمناً بايد توجه داشته باشيم كه چه بسا افرادي كه چند برابر ما مشكل داشته باشند و گرفتاريهاي ما در برابر گرفتاريهاي آنان اندك باشد.
البته هر چه انسان از لحاظ ايماني تقويت گردد، در برابر مصيبتها و گرفتاريها صبورتر ميگردد.[4]
7. خشم و عصبانيت: ممكن است فرد دچار غضب و عصبانيت باشد و در موقع عصبانيت چنين سخناني را بر زبان جاري نمايد. حضرت امام خميني (ره) در كتاب شريف چهل حديث ميفرمايند: چه بسا به خاطر يك دقيقه غضب و شعله ور شدن غضب، انسان به مقدسات و انبياء و اولياء دشنام دهد. (نعوذ بالله)[5] در چنين مواردي نيز بايد ايشان عصبانيت و غضب خود را درمان نمايند.
دوست گرامي؛ اكنون اشاره به نكاتي مينمايم كه در تمام هفت مورد بالا آنها را بكار بگيريد تا به نتيجة بهتري برسيد (ان شاء الله) البته اگر علل ياد شده بررسي شود و علت مشكل را شناسايي كنيد ميتوانيم پاسخ دقيقتري بدهيم.
نكات كليدي براي درمان
1. در مورد خانوادة خود مدارا كنيد و نسبت به آنها صحبت داشته باشيد و شخصيت آنها را تكريم نمائيد. مدارا به اين معنا نيست كه شما هم عقيدة آنها را بپذيريد و مثل آنها بگرديد. «مدارا كردن با مردم اگر به منظور احترام و تكريم به شخصيت آنها باشد بسيار ارزنده و مهم است؛ چنين مدارايي نشانة عقل بيدار و فكر روشن بين است، چنين مدارايي ماية محبوبيت و راه نفوذ در افكار ديگران است. پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ ميفرمايند: عاقلترين مردم كسي است كه بيشترين مدارا را نسبت به مردم داشته باشد و پستترين مردم كسي است كه مردم را مورد تحقير و توهين قرار دهد. (سفينة البحار، ج 1، ص 44)»[6]
2. با كردار خوب و اخلاق نيك خانواده خود را به نيكيها دعوت كنيد. گاهي يك رفتار مؤدبانه، كار صدها استدلال را انجام ميدهد. امام صادق ـ عليه السّلام ـ ميفرمايند: مردم را به غير زبان (بلكه باكردار) به خير و نيكوكاري دعوت كنيد، مردم بايد كوشش در عبادت و راستگويي و پرهيزكاري شما را ببينند.[7]
3. در برابر رفتارها و سخنان بدي كه از آنها صادر ميشود، شما رفتار خوب و گفتار خوبي از خود نشان دهيد. اين كار باعث ميشود حتي كسي كه با شما دشمني دارد، همانند دوست صميمي شما بشود.[8]
4. در صورت توانايي و آگاهي به مسائل امر بمعروف و نهي از منكر، ميتوانيد ايشان را بوسيلة زبان به سوي حقيقت دعوت كنيد و از ايشان بخواهيد كه چنين سخناني را كنار بگذارند. البته اين كار حتماً بايد به نرمي انجام بگيرد.[9] و تذكر شما از روي دلسوزي باشد و گفتار شما با رفتارتان هماهنگ باشد.
5. مقابل ديگران با آنها بحث نشود و در جمع به كسي تذكر داده نشود.
در تمام موارد اصل تدريج را در نظر داشته باشيد، اگر مي خواهيد فرد مورد نظر اصلاح شود بايد تدريجاً در او اثر بگذاريد و ابداً عجله ننمائيد.
تذكر: سعي نمائيد دوستي و صميميت خود را با آنها از دست ندهيد، زيرا اختلاف و دشمني ،خود می تواند موجب کفر گوئی بیشتر شود.. ائمه ـ عليهم السّلام ـ با نرمي با اين افراد برخورد ميكردند و اول از نظر عاطفي و بعد از نظر شناختي به آنها كمك ميكردند و در آنها تغيير به وجود ميآوردند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1. امامت پژوهي، جمعي از نويسندگان، انتشارات آستان قدس رضوي.
2. درسهاي اخلاق اسلامي، سيد محمد علي جزايري، انتشارات مركز مديريت حوزه علميه.
[1] . اجوبة الاستفتائات آية الله خامنهاي، انتشارات بين المللي الهدي، 1381، ص 64، سؤال 320.
[2] . ديلمي، احمد، آذربايجاني، مسعود، اخلاق اسلامي، دفتر نشر و پخش معارف، 1380، ص 295.
[3] . محمدي ري شهري، محمد، منتخب ميزان الحكمة، تلخيص حسيني، سيد حميد، ترجمه شيخي، حميد رضا، سازمان چاپ و نشر دار الحديث، 1383، ص 150.
[4] . جزايري، سيد محمد علي، دروس اخلاق اسلامي، انتشارات مركز مديريت حوزة علميه قم، 1382، ص 270.
[5] . حضرت امام خميني (ره)، چهل حديث، انتشارات مؤسسه نشر آثار امام خميني (ره)، 1374، ص 137.
[6] . فلسفي، محمد تقي، شرح و تفسير دعاي مكارم الاخلاق، ص 368، دفتر نشر فرهنگ اسلامي، 1375، ج 1،.
[7] . شيخ كليني، اصول كافي، دفتر نشر فرهنگ اهلبيت ـ عليهم السّلام ـ ج 3، ص 162،.
[8] . سورة فصلت، آية 34 و 35.
[9] . سوره طه، آيه 44.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 18 امرداد 01
- بازدید
- ۳۲۳
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.