اگر کسی بخواهد رضا باشد که همان مقام رضا است و سخترین است یعنی هر چه خدا می دهد راضی باشد... حتی...

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

اگر کسی بخواهد رضا باشد که همان مقام رضا است و سخترین است یعنی هر چه خدا می دهد راضی باشد... حتی اگر هر اتفاق بد می افتد ناراحت نشود و شکایت نکند مثل امامان... من شنیدم که نباید دعا کرد برای دنیا ولی...

پاسخ کارشناسی

پاسخ

رضا به معناي خشنودی است رضا به مقدرات الهی یعنی انسان پس از انجام وظیفه و تلاش در عرصه های مختلف، هرگاه در برابر حوادث تلخ و مقدرات ظاهراً نامناسب الهی قرار گرفت، به آن خشنود باشد و مصلحت الهی را بر مصلحت ظاهری خود ترجیح دهد و آن چه را خدا پسندید، همان را بپسندد.

راضی بودن به رضای الهی بر دو گونه است: 1ـ رضایت ناآگاهانه و غیر مسئولانه و خام 2ـ رضایت آگاهانه و مسئولانه و پویا راضی بودن به رضای الهی به معنای اولی غلط است به عنوان مثال، ظلمي از ظالمي به کسی رسیده است و آن فرد خیال می کند که مقدرات الهی چنین است از این رو به جای مبارزه با ظالم، می گوید مقدرات من چنین است و به رضای خدا راضی هستم این نوع رضایت جاهلانه می باشد و از نظر اسلام مردود و باطل می باشد اما راضی بودن به معناي دوم معنایي صحیح است مثل این که امام حسین ـ علیه السلام ـ در برابر ظلم ایستادگی کرد و خود را فدای دین خداوند  کرد.

در این جا سوالی مطرح می شود و آن این است که فرق بین صبر و رضا در چیست؟

در جواب باید بگوئیم مقام رضا بالاتر از مقام صبر است. هر جا راضی  به رضای الهی باشد، صبر نيز در آن جا است ولی در مواردی ممکن است صبر باشد اما راضی  به رضای الهی نباشد. به عبارت روشن تر مقام رضا، پس از مقام صبر است و مقام رضا پس از طی نمودن مراحل عالی صبر بدست می آید پس حوادثی که برای انسان رخ می دهد به دو صورت است[1] يا به اختیار او است[2] یا به اختیار او نیست.

پس در نتیجه کسی که خواهان مقام رضا است، نباید شکایت کند یعنی اگر کسی واقعاً بخواهد مثل امامان ـ علیهم السلام ـ در برابر هر حوادثی مقام رضا را دارا باشد، چنین شخصی مسلماً نباید در برابر ناملایمات زندگی و حوادث روزگار لب به شکایت بگشاید و یک چیز دیگر این که امامان ـ علیهم السلام ـ یک سری انسان های نمونه و کاملی بودند که نظیر آن ها در این عالم نداریم. چرا که مقام و منزلت و رضایت آن ها نسبت به سلسله مراتب ما فرق می کند. ظرفيت وجودی آن ها با ما فرق می کند پس در واقع ما نمی توانیم مثل امامان ـ علیهم السلام ـ مقام رضا را دارا باشیم ولی می توانیم از خدا بخواهیم آن چه به آن ها نشان دادی تا حدی به ما هم نشان بدهد.

چرا که خداوند در سوره احزاب آیه 136 می فرماید: «هیچ مرد و زن با ایمانی حق ندارد هنگامی که خدا و پیامبرش امری را لازم بدانند، اختیاری در برابر زمان خدا داشته باشد و یا یک جاي دیگر  در سوره مجادله آیه 22 می فرماید: خداوند از آنان خشنود است و آنان نیز از خداوند خشنود هستند آنان حزب الله اند بدانید که حزب الله پیروز است».

پس در نتیجه کسی که مقام رضا را دارا است هم خداوند از او راضی است و هم او از خداوند راضی است. و رضا به این معنا نیست  که انسان حرفی نزند و از خداوند چیزی تقاضا نکند، چرا که به عنوان مثال امام حسین ـ علیه السلام ـ در روز عاشورا وقتی دشمن طفل شش ماهه اش را هدف تیر قرار می دهد، تنها جمله ای که بر زبان امام جاری می شود آن است که خدایا این قربانی را از ما قبول کن. چون در واقع این جا امام دعا کرد پس در نتیجه انسان هم می تواند راضی باشد و هم می تواند دعا کند چرا که خود خداوند دستور به دعا داده.  پس این که شما می گوئید من شنیدم که نباید دعا کرد درست نیست . چرا که تمام پیامبران و ائمه معصومین ـ علیهم السلام ـ در هنگام بلاء از خداوند کمک می خواستند و دعا می کردند که خداوند مددیار آن ها باشد و نیز  می بینیم که ائمه معصومین ـ علیهم السلام ـ با این که انسان های کاملی بودند، با خدا راز و نیاز می کردند و دعا می کردند یعنی با این که مقام رضا را دارا بودند، دعا هم می کردند چرا که در این دنیا باید دعا کرد برای آخرت. یعنی دنیا پلی است برای آخرت چون همین دنیا بود که امام حسین ـ علیه السلام ـ و دیگر ائمه معصومین به آخرت رسیدند و آن مقام را دارا شدند.  و نیز امیر المؤمنین ـ علیه السلام ـ در دعای خود به خدا می گوید الهی هرگاه تو مرا در آتش دوزخ وارد کنی نمی گویم آن آتش است، بلکه می گویم آن بهشت است، زیر خشنودی تو، بهشت است در هر کجا که مرا وارد کنی، رضای تو را در آن می شناسم.

 خداوند در سوره مبارکه بقره آیه 186 می فرماید: و هنگامی که بندگان من از تو سوال کنند بگو من نزدیکم دعای دعا کننده را، هنگامی که مرا می خواند پاسخ می گویم پس باید دعوت مرا بپذیرد و به من ایمان بیاورد تا راه یابند و به مقصد برسند. شاید در بعضی از مواقع بنده تصور کند که خیرش در آن است ولی خداوند چیز دیگری را رقم می زند اینجاست که بنده باید به مقدرات الهی راضی باشد. خداوندمتعال در قرآن ، سوره مبارکه مومن آیه 60 می فرماید بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را. اگر غیر از این بود حضرت یونس در شکم ماهی از خدا کمک نمی خواست و راضی می شد به رضای خدا. پس نهایت امر حضرت یونس هم راضی شد به این مصیبت و هم در سه تاریکی از خداوند کمک خواست و دعا کرد که خداوند دعایش را به اجابت برساند یا این که حضرت زکریا از خداوند فرزندی می خواهد که بعد از او مبلّغ خوبی باشد برای دین ، اینجاست که خداوند دعایش را مستجاب و او را به فرزندی به نام یحیی بشارت می دهد.

 


[1] . عبدوس محمدتقی و محمدی اشتهاردی، محمد، بحث رضا از کتاب آموزه های اخلاقی و رفتاری امامان شیعه ـ علیهم السلام ـ، ص 282.

[2] . رحمتی شهرضا، محمد، بحث دعا از کتاب گنجینه معارف 110 موضوع، ص 425.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
18 امرداد 01
بازدید
۷۱
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.