در هجوم نظامي، طمع به خاك است و زمين، در شبيخون فرهنگي طمع به اخلاق است و دين.
در هجوم نظامي، دشمن اعلام جنگ و دشمني مي كند ومهاجم فرهنگي اعلام دوستي! آنجا درگيري با دشمن در مرزهاست، اينجا آسيب از حملة دشمن درون خانه هاست.
هجوم نظامي يك ملّت را مقاوم تر مي سازد و هجوم فرهنگي سست تر مي سازد. آنجا جنگي آشكار است، اينجا غارتي پنهاني.
شايد لباس را زود به زود بشود عوض كرد و خانه را فروخت، ولي«فرهنگ و اخلاق»، هويّت ماست. نبايد به اين زودي شخصيّت و هويّت خود را بفروشيم.
زمينة «تهاجم بيگانه»، «هجوم پذيري خودي» است.
نخستين خاكريزي كه مهاجمان فرهنگي فتح مي كنند، «اعتماد به نفس» و «اعتقاد به خدا»ست. عقب نشيني ازسنگر«خداترسي» و«معاد انديشي»، همة پايگاههاي ارزشي را به دشمن تسليم مي كند.
براي مقاومت در برابر سيل تهاجم فرهنگي، بايد«سدّ ايمان» زد و از «مرزعقيده» نگهباني كرد.
«خود» باختگان در برابر فرهنگ بيگانه، براحتي«خدا» را هم مي بازند.
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.